όταν στρέφεις το βλέμμα σου
σε μένα,
σε παρακαλώ,
κοίταζέ με μες στα μάτια.

είσαι τόσο όμορφος...

Μια κάρτα στο Καστελόριζο.

Εκστρατεία Εμπροσθοφύλακα: Στέλνω μια κάρτα στο Καστελόριζο!

• Αποδελτιώθηκε στον «Εμπροσθοφύλακα» στις 24 Δεκεμβρίου 2010

‘Εμπροσθοφύλακας‘
«Εκστρατεία Εμπροσθοφύλακα: Στέλνω μια κάρτα στο Καστελόριζο!»
24 Δεκεμβρίου 2010
Συντακτική Ομάδα

Η ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΞΙΑ ΤΟΥ ΚΑΣΤΕΛΟΡΙΖΟΥ
Βλέποντας  το Καστελόριζο από ένα χάρτη της ανατολική Μεσογείου, θα δείτε πως το νησί αποτελεί ένα κόμπο που δένει γεωπολιτικά την Ελλάδα με την Κύπρο μας. Χωρίς το Καστελόριζο, τα χωρικά ύδατα των ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου, θα τέμνονταν κάθετα από ένα θαλάσσιο σύνορο μεταξύ Τουρκίας και Αιγύπτου, καθιστώντας την δυνατότητα κοινής ελλαδοκυπριακής συνεκμετάλλευσης κοιτασμάτων ορυκτού πλούτου, όπως επίσης και την δυνατότητα ενεργοποίησης του Ενιαίου Αμυντικού Δόγματος, αδύνατη.

Ο ορυκτός πλούτος της Ελλάδας (πετρέλαιο, φυσικό αέριο), αν τύχει σωστής πολιτικής και οικονομικής διαχείρισης, με γνώμονα πάντοτε το εθνικό συμφέρον, θα μπορεί να δώσει λύσεις στα τεράστια προβλήματα που μαστίζουν την χώρα και να την βγάλουν από τα αδιέξοδα που την οδηγούν επιλογές υποτέλειας τύπου ΔΝΤ. Σύμφωνα με τον Καθηγητή Γεωλογίας Αβραάμ Ζεληλίδη του Πανεπιστημίου της Πάτρας, «αν αξιοποιηθούν οι περιοχές νότια της Κρήτης, τα ευρήματα στη Δυτική Ελλάδα, το Καστελόριζο και η λεκάνη “Ηρόδοτος”, που εκτείνεται μεταξύ Ελλάδας - Κύπρου - Αιγύπτου, τότε καλύπτεται η ενεργειακή αυτονομία της Ευρώπης για 50 χρόνια» [1]. Ο καθένας μας λοιπόν μπορεί να αντιληφθεί την τοποστρατηγική σπουδαιότητα του Καστελόριζου, χωρίς το οποίο Ελλάδα και Κύπρος δεν θα μπορέσουν να οριοθετήσουν την Αποκλειστική Οικονομική τους Ζώνη.

Αναφερθήκαμε ήδη στην σπουδαιότητα της πρόσφατης συμφωνίας καθορισμού της ΑΟΖ μεταξύ Κύπρου και Ισραήλ. Η Κύπρος έχει ήδη κάνει παρόμοιες κινήσεις επί Τάσσου Παπαδόπουλου με την Αίγυπτο και τον Λίβανο. Απορήσαμε γιατί η Ελλάδα δεν κάνει παρόμοια κίνηση αφού η οριοθέτηση της ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου, δεν αποτελεί μόνο οικονομική προτεραιότητα, αλλά αποτελεί εθνική ανάγκη για την επιβίωση του Ελληνισμού στον γεωπολιτικό χάρτη, και αυτό διότι τα χωρικά μας ύδατα συμπίπτουν, και αυτό οφείλεται στις δυνατότητες που μας παρέχει η ευλογία της ύπαρξης του Καστελόριζου [2].

Ο Στρατηγικός Αναλυτής Καθηγητής Νίκος Λυγερός, ο οποίος διδάσκει στη Σχολή Εθνικής Άμυνας, γράφει τα εξής σημαντικά για το Καστελόριζο:

«Η εξέταση των δεδομένων μέσω της τοποστρατηγικής ανάλυσης επιτρέπει την υπέρβαση της γεωμετρίας του χώρου και εξηγεί τη χρονική επιλογή της διεξαγωγής της μάχης. Για όσους δεν το συνειδητοποιούν ακόμα, το Καστελόριζο είναι χώρος μιας μάχης όχι μόνο από μόνο του, αλλά ολόκληρη η περιοχή, ειδικά αυτή που ανήκει στον ελληνικό χώρο, δηλαδή η δυτική του πλευρά, λόγω της Συνθήκης Παρισίων του 1947. Στην πραγματικότητα, το θέμα της ΑΟΖ θα ασκήσει de facto μια πίεση σε αυτήν την περιοχή και θα πρέπει να επιλέξουμε αν αυτός ο χώρος θα είναι ανάλογος του Μαραθώνα ή των Θερμοπυλών. Αυτή η πρόσβαση στην επιλογή είναι πρόβλημα βούλησης και βέβαια πρωτοβουλίας εκ μέρους μας. Σε κάθε περίπτωση τα τοποστρατηγικά δεδομένα υπάρχουν, το πλαίσιο γεωστρατηγικής υπάρχει. Όλος ο προβληματισμός είναι η προετοιμασία μας. Αλλιώς θα επαναλάβουμε το λάθος της Συνθήκης Σεβρών του 1920, η οποία μετατράπηκε τελικά σε Συνθήκη Λωζάνης του 1923, η οποία μέσω του προσχήματος των Στενών, καθόρισε την μοίρα της Ίμβρου και της Τενέδου, δίχως να δοθεί σημασία στα συγκεκριμένα νησιά.

» Η περίπτωση του Καστελόριζου είναι ακόμη πιο σημαντική, διότι επιτρέπει με λανθασμένους χειρισμούς την επαφή μεταξύ Τουρκίας και Αιγύπτου, και μηδενίζει ταυτόχρονα το Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα. Το να δίνουμε έμφαση μόνο στο νησί, δίχως να εξετάζουμε τις επιπτώσεις των πιέσεων πάνω στην συγκεκριμένη περιοχή και να μην προσπαθούμε να καταλάβουμε τα τοποστρατηγικά δεδομένα θεωρώντας ότι δεν προσθέτουν τίποτα στις γνώσεις στις οποίες οφείλουμε τη σημερινή κατάσταση είναι δείγμα αδράνειας.» [3]

Δυστυχώς, παρά την σπουδαιότητα του Καστελόριζου όσον αφορά την ΑΟΖ και το Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα, οι πληροφορίες που βλέπουν το φως της δημοσιότητας είναι ανησυχητικές. Από τον Νοέμβριο υπάρχουν πληροφορίες πως η Τουρκία αμφισβητεί νομικά το δικαίωμα του συμπλέγματος των νησιών του Καστελόριζου να έχουν υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ, και συνεπώς προσπαθεί να τα αποσυνδέσει από τα υπόλοιπα Δωδεκάνησα και να τα παρουσιάσει ως αποκομμένες νησίδες [4]. Σύμφωνα με τον ‘Ριζοσπάστη’, οι Τούρκοι, με την ανοχή του ΝΑΤΟ, μεθοδεύουν δημιουργία τετελεσμένων στο Αιγαίο στα θέματα υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ, με την ελληνική κυβέρνηση να φέρεται να έχει αποδεχθεί να εξαιρεθεί το Καστελόριζο από τη γενικότερη διαπραγμάτευση Ελλάδας-Τουρκίας για την οριοθέτηση των δικαιωμάτων της κάθε χώρας [5].

Η κυβέρνηση Παπανδρέου, λοιπόν, φαίνεται πως συναινεί στις προκλητικές απαιτήσεις των Τούρκων που θέλουν να αποκόψουν την ζωτική, επι χάρτου, θαλάσσια ένωση Ελλάδας και Κύπρου, αφού θεωρεί το νησί «ιδιαίτερη περίπτωση» και είναι διατεθειμένη να απεμπολήσει κυριαρχικά δικαιώματα με γελοίες δικαιολογίες του τύπου «να αποφύγουμε την επιβάρυνση της ελληνοτουρκικής διαπραγμάτευσης με νέα δύσκολα ζητήματα» [6].

ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ
Εμείς αυτό δεν θα το ανεχθούμε! Θα στείλουμε λαϊκό μήνυμα σε δικούς μας υποτελείς και ξένους επιβουλείς. Αρχής γενομένης με αυτά τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά, και με την ελπίδα να συνεχίσει και μέσα στο 2011, ο ‘Εμπροσθοφύλακας’ ξεκινά την εκστρατεία «Εγώ αυξάνω την γεωπολιτική μου ισχύ». Στέλνουμε μια κάρτα στο Δημαρχείο ή στο Σχολείο του Καστελόριζου, ανυψώνουμε την σημασία του ακριτικού νησιού μας στην συνείδηση των Πανελλήνων.

Καλούμε όλους τους Έλληνες, Ελλάδας, Κύπρου και Διασποράς, να στείλουν μια χριστουγεννιάτικη, πρωτοχρονιάτικη, ή οποιαδήποτε άλλη κάρτα ή επιστολή στο Καστελόριζο. Επιμένουμε όπως σταλεί ταχυδρομικώς, ούτως ώστε να αναγκαστούν τα πλοία να μεταφέρουν τα μηνύματα φυσικά (και όχι ηλεκτρονικά) στο νησί. Να φανεί έμπρακτα και απτά το ενδιαφέρον μας για το μικρό αλλά τόσο σημαντικό κομμάτι αυτό του Ελληνισμού. Μια υλοποιημένη και όχι άυλη παρουσία μας σηματοδοτεί πολλά. Μια μικρή θυσία, να αγοράσουμε, να γράψουμε και να ταχυδρομήσουμε μια κάρτα, θα αναδείξει στους πάντες πως αυτό το νησί που δένει Ελλάδα και Κύπρο δεν το ξεχνάμε, και δεν θα επιτρέψουμε σε κανένα Τούρκο στρατοκράτη να το επιβουλεύεται.

Στέλνοντας μια κάρτα στους συμπατριώτες μας που κατοικούν στο ακριτικό νησί του Καστελόριζου δείχνουμε με ένα απλό και φιλικό τρόπο, αλλά εξόχως έμπρακτο και συμβολικό, την ευγνωμοσύνη και τη συμπαράστασή μας. Δεν ξεχνάμε την Κυρά της Ρω. Δεν ξεχνάμε τους αγώνες των Καστελορίζιων το 1821 και την περίοδο της Γερμανικής Κατοχής. Αναγνωρίζουμε πως η παρουσία τους στο νησί αυτό δεν αποτελεί μόνο απλή περίπτωση διαβίωσης, αλλά ταυτόχρονα είναι εξέχουσας σημασίας για την γεωπολιτική και οικονομική συνεκτικότητα των δύο κρατών του Ελληνισμού.

Στείλτε λοιπόν μια κάρτα! Στείλτε μια κάρτα, πείτε το στους φίλους και στους συγγενείς σας, ανακοινώστε το σε ιστολόγια και σελίδες κοινωνικής δικτύωσης. Καλέστε και άλλους συμπολίτες μας να πράξουν το ίδιο. Εμείς δημιουργούμε ρεύμα υπέρ των συμφερόντων του Ελληνισμού, εμείς πολλαπλασιάζουμε την γεωπολιτική και τοποστρατηγική ισχύ του Καστελόριζου αναβαθμίζοντας το στην συλλογική, εθνική μας μνήμη και στις καρδιές μας.

Οι συμβολικές μας πράξεις κατατροπώνουν τις νέο-οθωμανικές γελοιότητες περί αμφισβήτησης και στέλνουμε ένα πανίσχυρο μήνυμα κοινωνικής αλληλεγγύης προς δικούς μας και προς ξένους επιβουλείς: Οι μεν, ΜΗΝ ξεχνάτε το Καστελόριζο! Οι δε, ΜΗΝ αγγίζετε το Καστελόριζο!

Στείλτε τις κάρτες σας στις ακόλουθες διευθύνσεις:

Δημαρχείο Μεγίστης ή Δημοτικό Σχολείο
Μεγίστη
851 11
Καστελόριζο
Δωδεκάνησα
Ελλάδα

Καλούνται επίσης οι Ομογενείς και οι φοιτητές μας να στείλουν κάρτα από όλες τις γωνιές του πλανήτη:

Megisti Municipality or Elementary School
Megisti
851 11
Kastelorizo
Dodekanisa
GREECE

Παραπομπές:

[1] ‘Έθνος’ (16/12/2010) «Το ελληνικό Κατάρ βρίσκεται στην Κρήτη και το Ιόνιο… Έρευνες έδειξαν μεγάλα κοιτάσματα φυσικού αερίου και πετρελαίου», Γιώργος Αποστολίδης
http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11379&subid=2&pubid=47066948#

[2] ‘Εμπροσθοφύλακας’ (23/12/2010) «Οι γεωπολιτικές και οικονομικές διαστάσεις της συμφωνίας Κύπρου-Ισραήλ και το Καστελόριζο»
http://www.efylakas.com/archives/8319

[3] Νίκος Λυγερός, «Μαραθώνας, Θερμοπύλες, Καστελόριζο» , ‘Perfection’ Vol. 11 (10), Νοέμβριος 2010
http://www.lygeros.org/6459-gr.html

[4] ‘Κόσμος του Επενδυτή’ (27/11/2010) «Στο φώς οι μυστικές διαπραγματεύσεις», Σταύρος Λυγερός, Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος
http://lomak.blogspot.com/2010/11/blog-post_1427.html

[5] ‘Ριζοσπάστης’ (05/12/2010) «”Γκρίζα ζώνη” το μισό Αιγαίο, ανύπαρκτο το Καστελόριζο»
http://www2.rizospastis.gr/story.do?id=5984249&publDate=5/12/2010

[6] ‘Ριζόσπαστης’ (02/12/2010) «Στον αέρα η υφαλοκρηπίδα του Καστελόριζου»
http://www1.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=5978579

Ηλεκτρονική διεύθυνση άρθρου: http://www.efylakas.com/archives/8339

you.

ο άνθρωπός μου

ε ψιτ, εσύ! ακούει ρε;
σ' αγαπάω.

χωρίς συμβιβασμούς (έτσι νομίζω, τουλάχιστον)
χωρίς απαιτήσεις (έτσι ελπίζω, τουλάχιστον)
χωρίς ψέμματα. πάνω απ' όλα.

είναι περίεργο, αλήθεια,
το πώς οι φίλες μου οι λέξεις,
που σχεδόν πάντα με βοηθάνε,
αυτή τη φορά δεν μπορούν.

είναι, σα να γράφω για να γράψω (πραγματικά, πολλές φορές έτσι αρχίζω)
αλλά δεν μπορώ να εκφράσω σημαντικές έννοιες.
ΑΓΑΠΗ.
ίσως αν το γράψω με κεφαλαία να μπορέσω να το αποδώσω καλύτερα.
Σ' ΑΓΑΠΑΩ.
σ' αγαπάω ΓΑΜΩΤΟ.

κι εσύ μ' αγαπάς όμως, έτσι δεν είναι;

είναι τόσο αστείο, αλήθεια!
είπες τη φοβερή κουβέντα στην πρώτη βδομάδα σχέσης.
αντίδραση θοδωρή: έλα ρε μαλάκα, τόσο νωρίς; χμμ...

ΝΑΙ! τόσο νωρίς! και είναι υπέροχο.
γιατί η βδομάδα έγινε μήνας, και αυτός ο μήνας φώναξε και τέσσερις φίλους του να γιορτάσουμε όλοι μαζί μια αγάπη, έναν έρωτα, που ζει/καίει ακόμα.
cheesy, I know...

Σ' αγαπώ, δεν μπορώ τίποτ' άλλο να πω
πιο βαθύ, πιο απλό, πιο μεγάλο

σιχαίνομαι αυτό το ποίημα, στ' αλήθεια. αλλά ταιριάζει.
ειρωνεία; ναι, νομίζω πως είναι.

και μετά από αμέτρητες σειρές, ακόμα δεν έχω καταφέρει να πω αυτό που θέλω.
ίσως γιατί δεν υπάρχει ακόμα κάποιο όψιον στο μπλογκ που να μπορεί να αποτυπώσει την ένταση ενός βλέμματος, ένα δάκρυ χαράς ή συγκίνησης, ένα μικροσκοπικό χαμόγελο κρεμασμένο στην αριστερή άκρη του στόματος.
ένα βλέμμα κατά τη διάρκεια του έρωτα, τόσο έντονο που μπορεί σχεδόν να ειπωθεί, που μπορεί σχεδόν να μεταφέρει ένα τσουβάλι, ένα μπαούλο, έναν κόσμο γεμάτο μέχρι πάνω, ξέχειλο από συναισθήματα.

φίλες μου λέξεις, δεν μπορείτε να με βοηθήσετε αυτή τη φορά.
ο Λόγος, ο κυρίαρχος αυτός άρχοντας, δεν έχει τέτοια δύναμη.
γι' αυτό, αν κάποιος διαβάζει αυτές τις αδύναμες λέξεις, μόλις φτάσεις στο τέλος σταμάτα.
βγες έξω, και κοίτα. ΔΕΣ.
ένα βλέμμα καταστρέφει, ανασταίνει.
ψάξε τον άνθρωπό σου, υπάρχει (και δεν το πηγαίνω στο "έτερον ήμισυ", "soulmate", ή δεν ξέρω τι).
ίσως υπάρχουν πολλοί.
εσύ (για αρχή) βρες έναν.
κοίταξε τον.

και ευχήσου να σου ανταποδώσει το βλέμμα.

us.

άνθρωποι,
περίπλοκοι.

ποτέ δε θα καταλάβω τί θέλουν
από μένα, γενικά...

στην πραγματικότητα, είμαστε περίπλοκοι;
ή γινόμαστε στην πορεία;
κι αν γινόμαστε, είναι επειδή δεν έχουμε άλλη επιλογή;
κι αν γίνουμε, μπορούμε να αλλάξουμε;

κι αν είμαστε, είμαστε για μας; για άλλους; για ένα "εσύ";
κι αν είμαστε για μας, μπορούμε να γίνουμε για άλλους;

γράφω περίπλοκα, το ξέρω,
προσπαθώντας έτσι να ανακαλύψω την ψυχή,
ή, καλύτερα, να ερμηνεύσω.
να εξηγήσω τα ανεξήγητα.
είναι πράγματι ανεξήγητα;
ή απλώς κανένας δεν έχει ενδιαφερθεί να τα εξηγήσει,
χαμένος μέσα σ' αυτό το complexity που, ίσως και να θεωρεί πως πρέπει, να τον περιβάλλει;

something to think about.
I know I will.

ranting.

όχι ρε φίλε, δεν περιμένω ο γκόμενός μου να είναι παρθένος πριν πάει με μένα.
δεν περιμένω να μην έχει αγαπήσει ή ερωτευτεί άλλη κοπέλα.
δε θέλω να έχει αλήτικο παρελθόν και να  τον αλλάξω μπει στον ίσιο δρόμο μόλις με γνωρίσει.
δε με απασχολεί το γεγονός ότι άλλες έχουν ξαπλώσει στο κρεβάτι του.
ούτε σπάζομαι επειδή έχει φερθεί με τον ίδιο τρόπο σε άλλες.
(μ' άλλα λόγια: δε θα σκεφτώ το ότι έχει αγαπήσει και "άλλες". απλά θα νιώθω τυχερή/ευτυχισμένη που αγάπησε κι εμένα.)

δε με τσατίζει που έχει τους φίλους του να βγαίνει.
ούτε απαιτώ να ζει και να αναπνέει για την πάρτη μου.
δε θέλω να μου κάνει δώρα κάθε μέρα, ούτε να με κερνάει κάθε φορά που "με βγάζει".
δε θέλω να μου κάνει όλα τα χατήρια.
ούτε να γίνεται μαλάκας για να μη μαλώνουμε.
δεν προβληματίζομαι όταν υπάρχει γυναίκα στην παρέα του.
δε θα τον βρίσω επειδή τόλμησε να απαντήσει στο τηλέφωνο όσο ήταν "μαζί ΜΟΥ".
δε θα είμαι χαρούμενη αν ακυρώσει ταξίδι στους γονείς του για να μείνει μαζί μου.
(άμα ήθελα κάποιον που να ζει και να εξαρτάται από μένα, θα έπαιρνα σκύλο -και μη σου πω ότι κι αυτός θα μπορούσε να βρει άλλο αφεντικό.)
και σίγουρα δε θα του κρατήσω μούτρα επειδή ΑΠΑΙΤΩ να γνωρίζει τι πρόβλημα έχω, όταν το έχω, καθώς και τι να κάνει για να με βοηθήσει, χωρίς να του πω τίποτα -φυσικά!

εντάξει, γνωρίζω ότι οι γυναίκες ζητάμε όσο να 'ναι μια κάποια αποκλειστικότητα.
αλλά δε θα γίνω και σκύλα.
και όσο για τις λεγόμενες "bitches" (τις γυναίκες που δεν τις κάνει κανένας άνδρας ότι θέλει, αλλά οι ίδιες παίζουν με τους άνδρες, καθότι μοιραίες) newsflash: guys don't really dig that.
απ' το να γίνω έτσι; καλύτερα μόνη μου.

σόρρυ, ξέρω γω.

πλαστελίνη.

Γεννήθηκα (πιο σωστά, βρέθηκα να είμαι) μέσα σε μία μάζα. Μια μαλακή μάζα ύλης.
Πολλές φορές ένιωθα να με πιέζουν μέσα σ' αυτήν. Να με τραβάνε, να με ζουλάνε, να με πατικώνουν.

Είχα παραμείνει μέσα σ' αυτή τη μάζα ανέκαθεν, πριν αρχίσει ο χρόνος. Μέχρι που βγήκα έξω. (με βγάλαν;)

Βγήκα να δω "τον κόσμο", "απ' έξω". Να δω άλλα πράγματα, καινούργια.
Δεν είδα τίποτα.
Τίποτα νέο, τουλάχιστον. Τίποτα διαφορετικό.

Αυτό που είδα, ήταν άλλοι. Άλλοι πολλοί, σαν κι εμένα. Ίδιο σουλούπι, χρώμα, ίδια όψη και υφή. Και ίδια ύλη, καθώς φαίνεται. Πολλοί, μυριάδες.
Μα δεν ήταν ίδιο μόνο αυτό που έβλεπα.
Ήταν κι αυτό που ένιωθα.

Ένιωθα να με τραβάνε, δεξά κι αριστερά.
Να με τεντώνουν να φτάσω ψηλά, πολύ ψηλά, κι μετά να με κουβαριάζουν, ώσπου να γίνω μια μικρή μπαλίτσα. Έπειτα να με πατικώνουν, μέχρι να γίνω ένα με το πάτωμα (ή, τελοσπάντων, ό,τι ήταν αυτό το στερεό πράγμα από κάτω μου).
Να με πιέζουν.
(Φοβερό το πώς σε ανυψώνουν και σε εκμηδενίζουν στο ίδιο λεπτό.)

Πέρασα έτσι κάποιες μέρες, ώρες, λεπτά (δεν ξέρω, δεν ένιωθα χρόνο).
Όσο "περνούσε ο καιρός", άρχισα να παρατηρώ αλλαγές γύρω μου, αλλαγές πάνω στους άλλους.
Σιγά-σιγά, χωρίς εγώ να το καταλάβω, είχαν κλείσει σε έναν κύκλο γύρω μου. Ένας ασφυκτικός κλοιός που έκλεινε, έκλεινε γύρω απο μένα, χωρίς να μου αφήνει διέξοδο. Το φως έσβηνε, ο αέρας λιγόστευε, βάραινε, σώματα, σώματα πολλά, βαριά, σκληρά, σκούρα κι αδιαπέραστα να με πλησιάζουν, όλο και πιο πολύ, όλο και πιο πολύ, να μου πιέζουν το κεφάλι και να μου κλείνουν το στόμα, να με περικυκλώνουν ολοένα, ώσπου να γίνω ένα μ' αυτούς.

Έτσι κι έγινε.

Κλείστηκα πάλι μέσα στη μάζα απ' όπου βγήκα.

Και δεν ξαναβγήκα ποτέ.

σχετικά με το "σ' αγαπώ".

Αποφθέγματα του τύπου:
-το "σ' αγαπώ" είναι μεγάλη κουβέντα
-μη λες "σ' αγαπώ" αν δεν το εννοείς πραγματικά
-σκέψου καλά πριν πεις "σ' αγαπώ"

Χαλαρώστε.

Είναι πραγματικά κάτι το σπουδαίο, δε διαφωνώ. (Στην πραγματικότητα, δε νομίζω να υπάρχει κάποιος που διαφωνεί.)
Αλλά, basta.

Γιατί τόσο σκέψη γύρω από αυτό;
Πρέπει να το σκεφτώ χίλιες φορές προτού το πω;
Πρέπει να διστάσω, σκεπτόμενη εάν το νιώθω πραγματικά;
Και πώς θα το καταλάβω αυτό; Πέρα από το ότι μου το λέει ο εαυτός μου;
Αν το νιώθω, είναι αλήθεια.
Δε θα κάτσω να πω "για να δούμε, νομίζω πως τον/την αγαπώ. Αλλά μήπως δεν είναι έτσι; Μήπως η αγάπη είναι κάτι άλλο;" Bull.

Αν το νιώθεις, είναι αλήθεια. Τέρμα.
Τα συναισθήματα δε λένε ψέμματα. Η υπερβολική σκέψη είναι που θα τα κάνει να χάσουν την αλήθεια ή, ακόμη, την αξία τους.

Φοβάσαι μήπως το μετανιώσεις; Μήπως τα συναισθήματά σου γι' αυτόν τον άνθρωπο αλλάξουν;
Πολύ πιθανό. Ε, και;
Δε λες "σ' αγαπώ" σε κάποιον για να τον ακούσεις να λέει το ίδιο.
Το λες γιατί το νιώθεις, το αισθάνεσαι. Γιατί θες να εκφράσεις αυτό που νιώθεις με λέξεις.

Η σκέψη είναι καλή. Αλλά η αχρείαστα πολλή σκέψη μπορεί να σκοτώσει πολλά.

Νιώσε. Ζήσε. Εκφράσου.
Μη φοβάσαι.
Be free.
Ελευθερία είναι να λες αυτό που σκέφτεσαι, όταν το σκέφτεσαι.
Όχι για να αντιδράσεις, ούτε για να προκαλέσεις (όχι μόνο).
Ελευθερία είναι να λες αυτό που σκέφτεσαι, γνωρίζοντας το πιθανό κόστος.
Ποιος είπε ότι η ελευθερία είναι κάτι το εύκολο; Είναι δύσκολο...πολύ.

Αλλά, αξίζει.

Winter.

Winter's coming.
Not the first time, not gonna be the last. But better than others.


Better, cos I missed it.
Better, cos summer lasted for too long.

Better, cos of hot chocolate, rain, cold, Heavy, beer, indoors, fire, wine, music, depression.
Better, cos you're here with me.

I can hear the rain pouring down.
Oh, running down the window, like a vein on my arm.

Better, cos many things changed.
Better, cos I've grown. In every way.

Love it. Love the winter, love you, my friends, love the sound I can hear outside my open door.

Love it, cos everything's better, and everything's gonna be better.

Love you.