GreenPeace

Φόβος

Μια φορά ήταν ένα παιδί που φοβόταν τις αράχνες περισσότερο από οτιδήποτε άλλο στον κόσμο.

Ένα βράδυ, πηγαίνοντας για ύπνο, βρήκε στο πάτωμα του δωματίου του μια αράχνη.
Έντρομο, φώναξε τον πατέρα του να τη σκοτώσει.
Εκείνος ήρθε, τη τύλιξε σε ένα χαρτομάντιλο και το πέταξε στα σκουπίδια.
Το παιδί πήγε για ύπνο.

Μετά από λίγο ξύπνησε, βλέποντας κάτι δίπλα στο μαξιλάρι του.
Ήταν η αράχνη, ζωντανό.
Όσο το παιδί κοιμόταν, αυτή είχε προσπαθήσει να βγει έξω από το χαρτομάντιλο και να σκαρφαλώσει μέχρι το μαξιλάρι του παιδιού.

Το παιδί, έντρομο και πάλι, φώναξε τον πατέρα του για μια ακόμη φορά για να τη σκοτώσει.
Η σκηνή επαναλήφθηκε και το παιδί πήγε ξανά για ύπνο.

Μετά από λίγο όμως, ξύπνησε και πάλι.
Έκπληκτος, βλέπει την αράχνη ξανά δίπλα στο μαξιλάρι του!

Αυτή τη φορά όμως (ίσως επειδή ήταν απηυδισμένος από την επιμονή της αράχνης και την έλλειψη ύπνου, ίσως επειδή δεν ήθελε να ξυπνήσει τον πατέρα του για τρίτη φορά) σηκώθηκε, πήρε ένα χαρτομάντιλο, τύλιξε την αράχνη και την πέταξε στα σκουπίδια. Μόνος του.

Μετά πήγε για ύπνο.
Δεν ξύπνησε καθόλου όλη τη νύχτα.


Η αράχνη δεν ξαναήρθε.

Ο αθώος ένοχος

Βαδίζει στο δρόμο.

Τα μαλλιά του μαύρα, στιλπνά, παγιδευμένα κάτω από το καινούργιο του κράνος.
Η στολή του φρεσκοπλυμένη, με έντονο το άρωμα του μαλακτικού και της φροντίδας κάποιας μητέρας.
Τα παπούτσια του μαύρα, γυαλιστερά, χωρίς ίχνος σκόνης ή χώματος.

Μπαίνει μέσα.
Διαλέγει την πλαστική του ασπίδα -άφθαρτη, χωρίς ούτε μια γρατζουνιά στην πλαστική επιφάνεια. Ανέγγιχτη.
Διαλέγει το ρόπαλό του -άφθαρτο κι αυτό.

Βγαίνει έξω. Ακολουθεί τους υπόλοιπους.
Φτάνουν σε μια πλατεία.
Τι γίνεται; Γιατί φωνάζουν όλοι; Γιατί τόση φασαρία; Ποια η αφορμή;

Δεν ξέρει.

Ξαφνικά, όλα αλλάζουν.
Το πλήθος στρέφεται προς το μέρος τους.
Γιατί τρέχουν; Γιατί κρατάνε πέτρες;

Δεν ξέρει.

Ορμάει μαζί με τους άλλους.

Γιατί ορμάνε;

Δεν ξέρει. Δεν τον νοιάζει.

Φασαρία παντού -φωνές, κραυγές, ουρλιαχτά. Δεν μπορεί να ακούσει τίποτα άλλο.
Κάτι κόκκινο -τον τυφλώνει.
Μυρωδιά οικεία. Υφή γνώριμη.

Αίμα;

Όχι, δεν κάνουμε κάτι κακό.
Δεν πληγώνουμε κανέναν.
Παλεύουμε για να σώσουμε τη χώρα μας!

Γιατί είναι ξαπλωμένος; Γιατί δε μιλάει;
Μα δε φταίω εγώ.
Οι άλλοι μου είπανε.
Δεν ήξερα (δε με ένοιαζε).
Ο νεαρός συνεχίζει να κείτεται στο χώμα.

Νεκρός;

Δεν μπορεί. Δεν πρέπει. Δε φταίω εγώ!

20 χρονών.
Δύο νεαροί.
Ο ένας στο χώμα, μια πέτρα δίπλα στο άψυχο χέρι του.
Ο άλλος όρθιος, αρματωμένος με ασπίδα και ρόπαλο.
Κοιτάζει την ασπίδα του. Κοιτάζει το ρόπαλό του.
Και εκεί, μέσα στον κόσμο, πέφτει στα γόνατα.

Κλαίει.

We Are 138.

We Are 138.
Είμαστε 138.

Πολλές εξηγήσεις και ερμηνείες έχουνε δοθεί ανά τους καιρούς για το θρυλικό (θα λέγαμε) τραγούδι των Misfits.
Προτιμώ όμως τη δική μου.
Πραγματικά, κανένας δεν μπορεί να σου εξηγήσει τίποτα καλύτερα από εσένα τον ίδιο.

We Are 138.
Είμαστε 138.

138.
Συνεχίζουμε να πολεμάμε "ενάντια".
Κι ας είμαστε μόνο τόσοι.
Συνεχίζουμε να αρνούμαστε.
Συνεχίζουμε να διαμαρτυρόμαστε και να κρίνουμε.

Όχι, δεν εννοώ τη στείρα άρνηση ενάντια στο κατεστημένο, ενάντια στην πολιτική, ενάντια στους υπουργούς, ενάντια στην αστυνομία.
Όχι, δεν εννοώ τη διαρκή διάθεση για άσκοπες καταλήψεις, αποχές, πορείες και συλλαλητήρια για οποιονδήποτε λόγο.

Εννοώ την ικανότητα να συνειδητοποιούμε και να κρίνουμε τι πραγματικά μας ενοχλεί, ποιοι πραγματικά προσπαθούν να μας στερήσουν την ελευθερία, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.
Εννοώ να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, αφήνοντας τα πράγματα να "ηρεμήσουν", αλλά ούτε προσποιούμενοι τους "επαναστάτες", θετικοί απέναντι σε οτιδήποτε νομίζουμε ως "επαναστατικό" σύμφωνα με τα media ή τον περίγυρο.

Παίρνουμε θέση.
Διεκδικούμε δικαιώματα.
Εννημερωνόμαστε για ό,τι μας αφορά.
Παλεύουμε.

Δεν είναι εύκολο, γι' αυτό και είμαστε λίγοι.
Αλλά υπάρχουμε.
Δοκίμασαν να μας καταστρέψουν, να μας αφανίσουν, να μας καθηλώσουν, να μας υποτάξουν.
"Τώρα σε θέλουνε σκυφτό, τώρα σε θέλουν νικημένο"
Σ' όλους αυτούς που προσπάθησαν να μας σταματήσουν, μπορώ με χαρά να απαντήσω "ΧΑ!".
Ο αγώνας ήταν σκληρός, κι όμως. Αναπνέπουμε ακόμα.

Ποιοι προσπάθησαν να μας σταματήσουν;
Δυστυχώς, περισσότεροι από τους προβλέψιμους (κυβέρνηση, πολιτικοί, υπουργοί και λοιποί αξιωματούχοι).
Πολλοί περισσότεροι.

Μιλάω για τους μοδάτους teenageers, για τα "cool" παιδιά.

Για τα κορίτσια που φοράνε σκισμένα τζην με μπαλαρίνες.
Για τα αγόρια που καβαλάνε τα skateboards για να κάνουν δυο στροφές.
(Μυτιληνιοί, σας παραπέμπω στην μόνιμη πελατεία της Πλατείας Σαπφούς.)

Πολλοί από μας ενέδωσαν -είναι πραγματικά ένας πειρασμός.
Μα οι υπόλοιποι συνεχίσαμε. Και συνεχίζουμε ακόμα.

Είμαστε ο σκόρος στην ντουλάπα με τα κοστούμια.
Είμαστε οι κοπανατζήδες στο σχολείο της απάτης.
Είμαστε οι μπυρόβιοι στο κυριλέ εστιατόριο.
Είμαστε τα κωλόπαιδα στην τέλεια αποπνικτική κοινωνία σου.
Είμαστε η κατσαρή τούφα στην ισιωμένη φράντζα σου.
We are the pain in your ass.

We are 138.

Καλοκαίρι

Μυρωδιά αντηλιακού.
Ζεστός αέρας.
Ήχος θάλασσας.
Σύκα, βερίκοκα, σταφύλια.
Τάβλι.
Ναυάγιο.
Εκδρομές.
Διακοπές.
Αεροπλάνο.
Ύπνος στις 3 το βράδυ.
Επαναλήψεις των άπαντων του Ρώμα.
Βιβλία.
Ιδρώτας.
Γυαλιά ηλίου.
Πίτσες μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή.
Απραξία.
Βαρεμάρα.
Σκέψεις.

Και, φυσικά, φροντιστήρια.
(Η εκπαίδευση δε λείπει ούτε το καλοκαίρι.)

Decisions, decisions...

Νιώθει τόσο μπουχτισμένη. Μπουχτισμένη και άρρωστη. Τα έχει βαρεθεί όλα.

Βγαίνει στο μπαλκόνι. Μένει ακινητη. Ο αέρας φυσάει τα μαλλιά στο πρόσωπό της -παραμένει ακίνητη.

Το φεγγάρι είναι στον ουρανό. Μόνο τα φώτα του δρόμου σπάνε τόπους-τόπους το σκοτάδι.

Κάθεται κάτω. Θα μπορούσε να περιμένει εκεί για πάντα.
Αρχίζει να κρυώνει, αλλά δεν το νιώθει. Το μυαλό της είναι αλλού.

Και πετάει, πετάει μακριά...

Όλοι έχουνε φύγει.
Τίποτα δεν την κρατάει πίσω πια.

Πρόσωπα από το παρελθόν την περιτριγυρίζουν. Σκέφτεται πώς έχουνε αλλάξει τα πράγματα.
Ήταν αποφασισμένη να μην το κάνει, τώρα δεν μπορεί πλέον να το ελέγξει.

Μπορεί να συνεχίσει να το κάνει;
Είναι αληθινό;
Θα μπορέσει ποτέ να είναι;

Αναρωτιέται.
Απαντήσεις πουθενά, παρά μόνο βαθιά μέσα της.
Δεν τολμάει να τις ψάξει.
Παραμένει στην άγνοιά της.

Ο άνεμος δεν είναι αρκετά δυνατός για να πάρει τις σκέψεις της μακριά.

Πρέπει να αποφασίσει.
Δεν μπορεί να συνεχιστεί για πολύ.

Μπορεί να αποφασίσει;

no gods, no masters.

Είμαι ελεύθερος άνθρωπος.
Αυτό σημαίνει πως η ζωή μου εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο από τις δικές μου αποφάσεις, άσχετα αν θα μετανοιώσω για αυτές ή όχι.
Όντας ελεύθερη, δε θα μπορούσα ποτέ να συμβιβαστώ με την ιδέα ότι κάποιος (οποιοσδήποτε) μπορεί να ελέγχει και να καθορίζει τη ζωή μου, χωρίς εγώ να μπορώ να κάνω τίποτα για αυτό.
Θέλω, τόσο η ζωή μου, όσο και ο τρόπος που θα τη ζήσω, να είναι αποτέλεσμα των δικών μου πράξεων, σκέψεων και αποφάσεων. Θέλω να έχω εγώ και μόνο εγώ την ευθύνη για ό,τι μου συμβεί ποτέ.

Πιστεύω πως τα πάντα στη ζωή εξαρτώνται από τους ίδιους τους ανθρώπους. Δεν πιστεύω (και ούτε θα μπορούσα, υποθέτω, ποτέ) να πιστέψω στη "μοίρα", ή ότι τα πράγματα συμβαίνουν για κάποιο λόγο.
Δεν πιστεύω σε καμία εξωτερική/ανώτερη δύναμη (πολλοί μπερδεύουν την αθεϊα με το Σατανισμό).

Άθεη, γιατί:
Δε θέλω να δοξάζω κανέναν εκτός από τον εαυτό μου και ό,τι αγαπώ.
Δε θέλω να υπακούσω σε κάποιον "ανώτερο".
Δε θέλω να συμβιβαστώ με την ιδέα ότι άλλοι χειρίζονται τη ζωή μου.
Θέλω να συνεχίσω να είμαι ελεύθερη.

Μη χριστιανή, γιατί:
Δε θα μπορούσα ποτέ να δοξάζω κάποιον που με δικαιολογία τη "θεϊκή" του υπόσταση με καταδικάζει από τη στιγμή της γέννησής μου.
Δεν κλέβω, δε λέω ψέμματα (γενικότερα), δε μοιχεύω, δε σκοτώνω, δεν κάνω σε άλλους αυτά που δε θέλω να μου κάνουν (μέσα στα πλαίσια, πάντα, της λογικής), σέβομαι και τιμώ (όχι τους γονείς μου, αλλά όσους θεωρώ πως το αξίζουν), επειδή αυτό μου υπαγορεύει η ηθική μου, όχι επειδή φοβάμαι να κάνω το αντίθετο. Όσο για την αναφορά του ονόματος του "θεού" επι ματαίω, όπως εξήγησα δεν υπάρχει γενικότερα.
Δεν πιστεύω στην αμαρτία, ούτε πως οι "λάθος" πράξεις μου θα τιμωρηθούν σε μια "κόλαση", αλλά κάποια στιγμή στη ζωή μου, και αυτή η "τιμωρία" είναι (κατά πάσα πιθανότητα) επιλογή μου.
δεν πιστεύω στη μεταθανάτια ζωή. Όποιος πεθαίνει, δεν "ταξιδεύει", δε "συγχωρείται", δεν "πετάει". Ίσως λυτρώνεται, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις. Παρ' όλα αυτά, πεθαίνει. Και δεν ξαναζεί, δε γίνεται άγγελος, δεν πηγαίνει στον κήπο του θεού, και δε μας βλέπει.

Κάτι τελευταίο.
Δεν επέλεξα να είμαι "άθεη" (ή ίσως "άθρησκη", δεν είμαι σίγουρη ακόμα) για οποιοδήποτε άλλο λόγο, πέρα από καθαρή άποψη και αντίληψη. Και δίνω βάση στη λέξη "επιλογή".
Δεν μπορώ-- ή μάλλον άκυρο. μπορώ να καταλάβω γιατί μια τέτοια επιλογή έφτασε σημάδι επαναστατικότητας, άρα και μία ανερχόμενη τάση της επαναστατικής μόδας (γιατί αυτό είναι σήμερα επανάσταση), αλλά αδιαφορώ. Συγκεκριμένα, ντρέπομαι γι' αυτό. Και το φτύνω.

what Wayne stirred up. (or else "Life".)

And everything could just STOP.
And everyone could just LEAVE.

Leave you.
Leave you alone.

And then what's to do?
Kill yourself?
Just like that?

Nice views on your life mateh.
Not quite practical though.

Be independent.
They all could just go.
Be on your own.

Σχόλιο σε άρθρο στο TVXS

Τίτλος άρθρου:
Εθνικιστές και αστυνομικοί εναντίον αντιρατσιστικής διαδήλωσης
Άρθρο

Ενω ολοι ειμαστε (φανερα, τουλαχιστον) εναντιον του Χιτλερ και αυτων που εκανε στους Εβραιους κλπ, κανουμε το ιδιο πραγμα, απλα δεν επεκτεινομαστε εκτος Ελλαδος (αν κ η καθε χωρα εχει τα δικα της).

Οι Ελληνες εχουν καποια απο τα μεγαλυτερα ποσοστα μεταναστων ανα τον κοσμο (Γερμανια, Αυστραλια, Αφρικη, Η.Π.Α.). Οσο ειχαμε αυτη την αντιμετωπιση (μιλαω χωρις παραδειγματα ή εμπειριες, αλλα σιγουρα εχει γινει) ειμασταν στην ιδια μοιρα με ολους τους Αλβρανους, Ρουμανους, Τουρκους, Βουλγαρους και ολους τους μεταναστες που τωρα καταδυναστευουμε.
(Σημειωση: Δεν αναφερω Αγγλους, Γερμανους, Γαλλους ή οποιοδηποτε αλλο απο αυτες τις χωρες, γιατι αυτους τους θεωρουμε "πολιτισμενους" και "Ευρωπαιους".)

Οι ανθρωποι που μεταναστευουν εχουν καταφυγει σε αυτη τη λυση για τον α'/β' λογο, και ψαχνουν μια δευτερη ευκαιρια και μια καλυτερη ζωη.
Δεν εχουμε κανενα ΔΙΚΑΙΩΜΑ να τους την αρνηθουμε, χρησιμοποιωντας παντελως γελοια "επιχειρηματα", τυπου "Οι Αλβανοι ειναι κλεφτες και οι Τουρκοι βρωμιαρηδες".

Και ενω εχουμε τοσα να λεμε για τοτε που μας διωξανε στην καταστροφη της Μ. Ασιας, κανουμε τα ιδια -και, πιθανως, χειροτερα.

(αυτο που ονομάζουμε) Ελληνική Παιδεία

Μόλις πριν από λίγο τελείωσα το (ομολογουμένως ανεπαρκές) διάβασμα για τη Χημεία που γράφουμε αύριο. Δεν είχα ανοίξει βιβλίο μέχρι τώρα (και που άνοιξα, τι κατάλαβα;..).

Αν και έχω ξεκαθαρίσει ότι πάω θεωρητική, πρέπει να διαβάζω όλα τα θετικά μαθήματα, στα οποία, για το α'/β' λόγο, τα πάω σκατά.

Όχι, δεν τελείωσε.
Επίσης, πρέπει να διαβάζω μαθήματα όπως Οικονομία, Τεχνολογία, Θρησκευτικά, και όλα τα υπόλοιπα μαθήματα που προσπαθούν να χωρέσουν στον ήδη περιορισμένο χρόνο μας, τα οποία ακόμα προσπαθώ να καταλάβω στο τι χρησιμεύουν.

Και ενώ όλοι ξέρουμε ότι είναι ουσιαστικά παντελώς άχρηστα, σε υποχρεώνουν να γράψεις καλά.
Αλλιώς;
Αλλιώς ο μέσος όρος θα είναι χαμηλός, με αποτέλεσμα ο έλεγχος να μην έχει αυτό το τέλειο, στρογγυλό, πολυπόθητο εικοσάρι.
Και οι γονεις σου είναι γιατροί/καθηγητές/δικηγόροι!
Τι θα πει ο κόσμος!

Σημείωση:
Τι χρησιμότητα μπορεί να έχουν τα Θρησκευτικά σε μια άθεη;
(Δεν ξέρω, ακόμα το ερευνάνε.)

Συμπέρασμα:

ΓΑΜΙΕΤΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΟΝΟΜΑΖΟΥΜΕ "ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ" ΣΥΣΤΗΜΑ.

(Α)κροβάτης

Είμαι ένας ακροβάτης. Ένας ισορροπιστής.
Έτσι μ' έμαθε η ζωή.
Αναγκάστηκα; Μπορεί.

Εχω μάθει να ισορροπώ ανάμεσα στο καλό και στο κακό. Στο σωστό και στο λάθος. Στο "πρέπει" και στο "θέλω".
Απο μικρός. Έτσι με μάθανε.

Μα δε σ' αφήνουν να διαλέξεις.
Η μόνη σου επιλογή είναι να συνεχίσεις να ισορροπείς ανάμεσα σε αντίθετες έννοιες.
Ή το ένα ή το άλλο.
Δεν υπάρχει μέση οδός, δεν υπάρχει χρυσή τομή.
Άσπρο ή μαύρο.
Διαλέγεις το άσπρο - είσαι εντάξει.
Διαλέγεις το μαύρο - σε περιμένει η κρεμάλα.

Με έχουν κάνει ακροβάτη. Δεν είναι επιλογή μου.
Δεν κάνω πίσω, δε ρωτάω γιατί.
Απλά συνεχίζω ν' ακροβατώ, ν' ακροβατώ, πάνω σε σάπιο νήμα.
Έτσι έχω μάθει.

Πήρα τον εύκολο δρόμο. Διάλεξα το άσπρο.
Έτσι έπρεπε.
Σε ένα μέρος όπου κανένας δεν αντιδράει, γιατί να γίνω ο πρώτος;

Έτσι λοιπόν. Θα συνεχίσω στον εύκολο δρόμο.

Ώσπoυ μια μέρα το νήμα θα σπάσει.
Και εγώ θα πέφτω, θα πέφτω, και όσο πεφτω, θ' αναρωτιέμαι.
Θ' αναρωτιέμαι γιατί.

Γιατί δεν έζησα όπως ήθελα.
Γιατί ζούσα για τους άλλους.
Γιατί συνέχισα να ακροβατώ μέχρι το τελευταίο μου, μοιραίο βήμα.

Είμαι ένας ακροβάτης. Ένας ισορροπιστης.
Έτσι μ' έμαθε η "ζωή".
Άναγκάστηκα;

Fallen Children

Είσαι μεγάλος. Δυνατός.
Είμαστε μικροί. Είμαστε λίγοι. Είμαστε φτωχοί.
Δεν πειράζει.

Ήσυχοι- εύκολα μπαίνουμε στα χωράφια σου, καταστρέφουμε τη σοδειά σου.
Γρήγοροι- δύσκολα μας αντιλαμβάνεσαι.
Απροβλεπτοι- ποτέ δεν ξέρεις από πού θα έρθουμε. Τι θα κάνουμε.

Γιατί όλοι οι μεγάλοι φοβούνται ένα μικρό.
Γιατί όλοι οι μικροί κάποτε μεγαλώνουν.
Και τότε η αναμέτρηση είναι ίση και δίκαιη.

Νιώθεις την απειλή;

Θα προσπαθήσεις να μας καταστρέψεις- το ξέρω. Γρήγορα, προτού μεγαλώσουμε.
Ήδη ο στρατός μας έχει μειωθεί- μειώνεται καθημερινά.
Και εσύ πληθαίνεις, πληθαίνεις.
Θεριεύεις.

Με ένα θηρίο πολεμάμε. Ένα τέρας.
Ο ελέφαντας, όμως, φοβάται τα ποντίκια.

Μετά μεγαλώνουμε, πληθαίνουμε. Θεριεύουμε.
Σηκωνόμαστε όλορθοι στα πόδια μας.

Τρέξε. Θα σε φτάσουμε.

Μας αδίκησες. Μας χτύπησες. Μας πέταξες.
Μας εκμεταλεύτηκες.
Υπομείναμε. Υπακούσαμε.
Σ κ ύ ψ α μ ε το κ ε φ ά λ ι.
Και μετά, η οργή μας δυνάμωσε.

Κρύψου. Θα σε βρούμε.

Και τότε, καταιγίδα θα πέσουμε πάνω σου.
Ακρίδες πάνω στα σπαρτά σου.
Γιατί είμαστε η νέα πληγή. Εσύ δε μας δημιούργησες;

Έσφαλες. Θα πληρώσεις.

Γιατί η επόμενη επανάσταση θα είναι αυτή των χαμένων παιδιών.

Fear

Afraid when the sun goes down
All evil things happen in the dark
Afraid when the sun comes up
I don't wanna go outside
I don't wanna face life

I've been like this for as long as I lived
Just a miserable kid, afraid of everything
Till the break of dawn
I would hide in my bed, too afraid to get up

Never had any relationships
Terrified with the idea of people around me
No responsibilities
Afraid of letting everyone down

I've hated myself for as long as I lived
For this weakness of mine has cost me all I'd do
Built my life around bullshit like:
"God, please help me, I don't know what to do"
I cannot stand living like this
I will soon end my life
Or I'm just gonna try something else, something way more wise

And all of this shit will now be over
No more hide and seek for me
I'm gonna go outside myself
No one will face my life for me
And when the sun goes down again
I'll sing out loud, so happily
For I'm as brave as heroes now
And that's what I'll always be

..

A shadow out of my window.
God, I'm afraid...

Galaxy of Rock

You feel so pissed off

No one understands you

You think that everything

Is so fucking wrong

You go and get, into your bed

Mom and dad keep calling your name

Make you think, make you believe

They’re so fucking old

And while you’re tucked into your bed

You think everything’s like what you said

I think it’s time for you, to get out in the world

So get off your bed

Get out in the real world

Play three chords and your guitar

It will take you really far

Far out of your bed

Far out of your room

Out of this world, a world of doom

Your mother’s at your door “knock-knock”

But you’re in the galaxy of rock

Next day, back in your bed

You forgot how to play the guitar

You forgot those three chords

You forgot how you got far

You hide in your pillow

You let your tears fall

You feel so sad, you feel so bad

You think it’s all your fault

And while you’re crying into your pillow

You think everything’s like what you said

I think it’s time for you to get out of the world

So get off your bed

Get away from the “real” world

Remember those chords and your guitar

It will take you really far

Far out of your bed

Far out of your room

Out of this world, a world of doom

Everybody will be shocked

But you’re in your galaxy of rock

Now you know what to do

Every time you think you’re through

Your best friend is your guitar

Just three chords, and you’re far

So get off your bed

Get out of the real world

Play three chords and your guitar

It will take you really far

Far out of your bed

Far out of your room

Out of this world, a world of doom

Everybody will be shocked

So what?

You’re in your galaxy of rock