We Are 138.

We Are 138.
Είμαστε 138.

Πολλές εξηγήσεις και ερμηνείες έχουνε δοθεί ανά τους καιρούς για το θρυλικό (θα λέγαμε) τραγούδι των Misfits.
Προτιμώ όμως τη δική μου.
Πραγματικά, κανένας δεν μπορεί να σου εξηγήσει τίποτα καλύτερα από εσένα τον ίδιο.

We Are 138.
Είμαστε 138.

138.
Συνεχίζουμε να πολεμάμε "ενάντια".
Κι ας είμαστε μόνο τόσοι.
Συνεχίζουμε να αρνούμαστε.
Συνεχίζουμε να διαμαρτυρόμαστε και να κρίνουμε.

Όχι, δεν εννοώ τη στείρα άρνηση ενάντια στο κατεστημένο, ενάντια στην πολιτική, ενάντια στους υπουργούς, ενάντια στην αστυνομία.
Όχι, δεν εννοώ τη διαρκή διάθεση για άσκοπες καταλήψεις, αποχές, πορείες και συλλαλητήρια για οποιονδήποτε λόγο.

Εννοώ την ικανότητα να συνειδητοποιούμε και να κρίνουμε τι πραγματικά μας ενοχλεί, ποιοι πραγματικά προσπαθούν να μας στερήσουν την ελευθερία, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.
Εννοώ να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, αφήνοντας τα πράγματα να "ηρεμήσουν", αλλά ούτε προσποιούμενοι τους "επαναστάτες", θετικοί απέναντι σε οτιδήποτε νομίζουμε ως "επαναστατικό" σύμφωνα με τα media ή τον περίγυρο.

Παίρνουμε θέση.
Διεκδικούμε δικαιώματα.
Εννημερωνόμαστε για ό,τι μας αφορά.
Παλεύουμε.

Δεν είναι εύκολο, γι' αυτό και είμαστε λίγοι.
Αλλά υπάρχουμε.
Δοκίμασαν να μας καταστρέψουν, να μας αφανίσουν, να μας καθηλώσουν, να μας υποτάξουν.
"Τώρα σε θέλουνε σκυφτό, τώρα σε θέλουν νικημένο"
Σ' όλους αυτούς που προσπάθησαν να μας σταματήσουν, μπορώ με χαρά να απαντήσω "ΧΑ!".
Ο αγώνας ήταν σκληρός, κι όμως. Αναπνέπουμε ακόμα.

Ποιοι προσπάθησαν να μας σταματήσουν;
Δυστυχώς, περισσότεροι από τους προβλέψιμους (κυβέρνηση, πολιτικοί, υπουργοί και λοιποί αξιωματούχοι).
Πολλοί περισσότεροι.

Μιλάω για τους μοδάτους teenageers, για τα "cool" παιδιά.

Για τα κορίτσια που φοράνε σκισμένα τζην με μπαλαρίνες.
Για τα αγόρια που καβαλάνε τα skateboards για να κάνουν δυο στροφές.
(Μυτιληνιοί, σας παραπέμπω στην μόνιμη πελατεία της Πλατείας Σαπφούς.)

Πολλοί από μας ενέδωσαν -είναι πραγματικά ένας πειρασμός.
Μα οι υπόλοιποι συνεχίσαμε. Και συνεχίζουμε ακόμα.

Είμαστε ο σκόρος στην ντουλάπα με τα κοστούμια.
Είμαστε οι κοπανατζήδες στο σχολείο της απάτης.
Είμαστε οι μπυρόβιοι στο κυριλέ εστιατόριο.
Είμαστε τα κωλόπαιδα στην τέλεια αποπνικτική κοινωνία σου.
Είμαστε η κατσαρή τούφα στην ισιωμένη φράντζα σου.
We are the pain in your ass.

We are 138.

Καλοκαίρι

Μυρωδιά αντηλιακού.
Ζεστός αέρας.
Ήχος θάλασσας.
Σύκα, βερίκοκα, σταφύλια.
Τάβλι.
Ναυάγιο.
Εκδρομές.
Διακοπές.
Αεροπλάνο.
Ύπνος στις 3 το βράδυ.
Επαναλήψεις των άπαντων του Ρώμα.
Βιβλία.
Ιδρώτας.
Γυαλιά ηλίου.
Πίτσες μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή.
Απραξία.
Βαρεμάρα.
Σκέψεις.

Και, φυσικά, φροντιστήρια.
(Η εκπαίδευση δε λείπει ούτε το καλοκαίρι.)

Decisions, decisions...

Νιώθει τόσο μπουχτισμένη. Μπουχτισμένη και άρρωστη. Τα έχει βαρεθεί όλα.

Βγαίνει στο μπαλκόνι. Μένει ακινητη. Ο αέρας φυσάει τα μαλλιά στο πρόσωπό της -παραμένει ακίνητη.

Το φεγγάρι είναι στον ουρανό. Μόνο τα φώτα του δρόμου σπάνε τόπους-τόπους το σκοτάδι.

Κάθεται κάτω. Θα μπορούσε να περιμένει εκεί για πάντα.
Αρχίζει να κρυώνει, αλλά δεν το νιώθει. Το μυαλό της είναι αλλού.

Και πετάει, πετάει μακριά...

Όλοι έχουνε φύγει.
Τίποτα δεν την κρατάει πίσω πια.

Πρόσωπα από το παρελθόν την περιτριγυρίζουν. Σκέφτεται πώς έχουνε αλλάξει τα πράγματα.
Ήταν αποφασισμένη να μην το κάνει, τώρα δεν μπορεί πλέον να το ελέγξει.

Μπορεί να συνεχίσει να το κάνει;
Είναι αληθινό;
Θα μπορέσει ποτέ να είναι;

Αναρωτιέται.
Απαντήσεις πουθενά, παρά μόνο βαθιά μέσα της.
Δεν τολμάει να τις ψάξει.
Παραμένει στην άγνοιά της.

Ο άνεμος δεν είναι αρκετά δυνατός για να πάρει τις σκέψεις της μακριά.

Πρέπει να αποφασίσει.
Δεν μπορεί να συνεχιστεί για πολύ.

Μπορεί να αποφασίσει;

no gods, no masters.

Είμαι ελεύθερος άνθρωπος.
Αυτό σημαίνει πως η ζωή μου εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο από τις δικές μου αποφάσεις, άσχετα αν θα μετανοιώσω για αυτές ή όχι.
Όντας ελεύθερη, δε θα μπορούσα ποτέ να συμβιβαστώ με την ιδέα ότι κάποιος (οποιοσδήποτε) μπορεί να ελέγχει και να καθορίζει τη ζωή μου, χωρίς εγώ να μπορώ να κάνω τίποτα για αυτό.
Θέλω, τόσο η ζωή μου, όσο και ο τρόπος που θα τη ζήσω, να είναι αποτέλεσμα των δικών μου πράξεων, σκέψεων και αποφάσεων. Θέλω να έχω εγώ και μόνο εγώ την ευθύνη για ό,τι μου συμβεί ποτέ.

Πιστεύω πως τα πάντα στη ζωή εξαρτώνται από τους ίδιους τους ανθρώπους. Δεν πιστεύω (και ούτε θα μπορούσα, υποθέτω, ποτέ) να πιστέψω στη "μοίρα", ή ότι τα πράγματα συμβαίνουν για κάποιο λόγο.
Δεν πιστεύω σε καμία εξωτερική/ανώτερη δύναμη (πολλοί μπερδεύουν την αθεϊα με το Σατανισμό).

Άθεη, γιατί:
Δε θέλω να δοξάζω κανέναν εκτός από τον εαυτό μου και ό,τι αγαπώ.
Δε θέλω να υπακούσω σε κάποιον "ανώτερο".
Δε θέλω να συμβιβαστώ με την ιδέα ότι άλλοι χειρίζονται τη ζωή μου.
Θέλω να συνεχίσω να είμαι ελεύθερη.

Μη χριστιανή, γιατί:
Δε θα μπορούσα ποτέ να δοξάζω κάποιον που με δικαιολογία τη "θεϊκή" του υπόσταση με καταδικάζει από τη στιγμή της γέννησής μου.
Δεν κλέβω, δε λέω ψέμματα (γενικότερα), δε μοιχεύω, δε σκοτώνω, δεν κάνω σε άλλους αυτά που δε θέλω να μου κάνουν (μέσα στα πλαίσια, πάντα, της λογικής), σέβομαι και τιμώ (όχι τους γονείς μου, αλλά όσους θεωρώ πως το αξίζουν), επειδή αυτό μου υπαγορεύει η ηθική μου, όχι επειδή φοβάμαι να κάνω το αντίθετο. Όσο για την αναφορά του ονόματος του "θεού" επι ματαίω, όπως εξήγησα δεν υπάρχει γενικότερα.
Δεν πιστεύω στην αμαρτία, ούτε πως οι "λάθος" πράξεις μου θα τιμωρηθούν σε μια "κόλαση", αλλά κάποια στιγμή στη ζωή μου, και αυτή η "τιμωρία" είναι (κατά πάσα πιθανότητα) επιλογή μου.
δεν πιστεύω στη μεταθανάτια ζωή. Όποιος πεθαίνει, δεν "ταξιδεύει", δε "συγχωρείται", δεν "πετάει". Ίσως λυτρώνεται, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις. Παρ' όλα αυτά, πεθαίνει. Και δεν ξαναζεί, δε γίνεται άγγελος, δεν πηγαίνει στον κήπο του θεού, και δε μας βλέπει.

Κάτι τελευταίο.
Δεν επέλεξα να είμαι "άθεη" (ή ίσως "άθρησκη", δεν είμαι σίγουρη ακόμα) για οποιοδήποτε άλλο λόγο, πέρα από καθαρή άποψη και αντίληψη. Και δίνω βάση στη λέξη "επιλογή".
Δεν μπορώ-- ή μάλλον άκυρο. μπορώ να καταλάβω γιατί μια τέτοια επιλογή έφτασε σημάδι επαναστατικότητας, άρα και μία ανερχόμενη τάση της επαναστατικής μόδας (γιατί αυτό είναι σήμερα επανάσταση), αλλά αδιαφορώ. Συγκεκριμένα, ντρέπομαι γι' αυτό. Και το φτύνω.