πλαστελίνη.

Γεννήθηκα (πιο σωστά, βρέθηκα να είμαι) μέσα σε μία μάζα. Μια μαλακή μάζα ύλης.
Πολλές φορές ένιωθα να με πιέζουν μέσα σ' αυτήν. Να με τραβάνε, να με ζουλάνε, να με πατικώνουν.

Είχα παραμείνει μέσα σ' αυτή τη μάζα ανέκαθεν, πριν αρχίσει ο χρόνος. Μέχρι που βγήκα έξω. (με βγάλαν;)

Βγήκα να δω "τον κόσμο", "απ' έξω". Να δω άλλα πράγματα, καινούργια.
Δεν είδα τίποτα.
Τίποτα νέο, τουλάχιστον. Τίποτα διαφορετικό.

Αυτό που είδα, ήταν άλλοι. Άλλοι πολλοί, σαν κι εμένα. Ίδιο σουλούπι, χρώμα, ίδια όψη και υφή. Και ίδια ύλη, καθώς φαίνεται. Πολλοί, μυριάδες.
Μα δεν ήταν ίδιο μόνο αυτό που έβλεπα.
Ήταν κι αυτό που ένιωθα.

Ένιωθα να με τραβάνε, δεξά κι αριστερά.
Να με τεντώνουν να φτάσω ψηλά, πολύ ψηλά, κι μετά να με κουβαριάζουν, ώσπου να γίνω μια μικρή μπαλίτσα. Έπειτα να με πατικώνουν, μέχρι να γίνω ένα με το πάτωμα (ή, τελοσπάντων, ό,τι ήταν αυτό το στερεό πράγμα από κάτω μου).
Να με πιέζουν.
(Φοβερό το πώς σε ανυψώνουν και σε εκμηδενίζουν στο ίδιο λεπτό.)

Πέρασα έτσι κάποιες μέρες, ώρες, λεπτά (δεν ξέρω, δεν ένιωθα χρόνο).
Όσο "περνούσε ο καιρός", άρχισα να παρατηρώ αλλαγές γύρω μου, αλλαγές πάνω στους άλλους.
Σιγά-σιγά, χωρίς εγώ να το καταλάβω, είχαν κλείσει σε έναν κύκλο γύρω μου. Ένας ασφυκτικός κλοιός που έκλεινε, έκλεινε γύρω απο μένα, χωρίς να μου αφήνει διέξοδο. Το φως έσβηνε, ο αέρας λιγόστευε, βάραινε, σώματα, σώματα πολλά, βαριά, σκληρά, σκούρα κι αδιαπέραστα να με πλησιάζουν, όλο και πιο πολύ, όλο και πιο πολύ, να μου πιέζουν το κεφάλι και να μου κλείνουν το στόμα, να με περικυκλώνουν ολοένα, ώσπου να γίνω ένα μ' αυτούς.

Έτσι κι έγινε.

Κλείστηκα πάλι μέσα στη μάζα απ' όπου βγήκα.

Και δεν ξαναβγήκα ποτέ.

σχετικά με το "σ' αγαπώ".

Αποφθέγματα του τύπου:
-το "σ' αγαπώ" είναι μεγάλη κουβέντα
-μη λες "σ' αγαπώ" αν δεν το εννοείς πραγματικά
-σκέψου καλά πριν πεις "σ' αγαπώ"

Χαλαρώστε.

Είναι πραγματικά κάτι το σπουδαίο, δε διαφωνώ. (Στην πραγματικότητα, δε νομίζω να υπάρχει κάποιος που διαφωνεί.)
Αλλά, basta.

Γιατί τόσο σκέψη γύρω από αυτό;
Πρέπει να το σκεφτώ χίλιες φορές προτού το πω;
Πρέπει να διστάσω, σκεπτόμενη εάν το νιώθω πραγματικά;
Και πώς θα το καταλάβω αυτό; Πέρα από το ότι μου το λέει ο εαυτός μου;
Αν το νιώθω, είναι αλήθεια.
Δε θα κάτσω να πω "για να δούμε, νομίζω πως τον/την αγαπώ. Αλλά μήπως δεν είναι έτσι; Μήπως η αγάπη είναι κάτι άλλο;" Bull.

Αν το νιώθεις, είναι αλήθεια. Τέρμα.
Τα συναισθήματα δε λένε ψέμματα. Η υπερβολική σκέψη είναι που θα τα κάνει να χάσουν την αλήθεια ή, ακόμη, την αξία τους.

Φοβάσαι μήπως το μετανιώσεις; Μήπως τα συναισθήματά σου γι' αυτόν τον άνθρωπο αλλάξουν;
Πολύ πιθανό. Ε, και;
Δε λες "σ' αγαπώ" σε κάποιον για να τον ακούσεις να λέει το ίδιο.
Το λες γιατί το νιώθεις, το αισθάνεσαι. Γιατί θες να εκφράσεις αυτό που νιώθεις με λέξεις.

Η σκέψη είναι καλή. Αλλά η αχρείαστα πολλή σκέψη μπορεί να σκοτώσει πολλά.

Νιώσε. Ζήσε. Εκφράσου.
Μη φοβάσαι.
Be free.
Ελευθερία είναι να λες αυτό που σκέφτεσαι, όταν το σκέφτεσαι.
Όχι για να αντιδράσεις, ούτε για να προκαλέσεις (όχι μόνο).
Ελευθερία είναι να λες αυτό που σκέφτεσαι, γνωρίζοντας το πιθανό κόστος.
Ποιος είπε ότι η ελευθερία είναι κάτι το εύκολο; Είναι δύσκολο...πολύ.

Αλλά, αξίζει.

Winter.

Winter's coming.
Not the first time, not gonna be the last. But better than others.


Better, cos I missed it.
Better, cos summer lasted for too long.

Better, cos of hot chocolate, rain, cold, Heavy, beer, indoors, fire, wine, music, depression.
Better, cos you're here with me.

I can hear the rain pouring down.
Oh, running down the window, like a vein on my arm.

Better, cos many things changed.
Better, cos I've grown. In every way.

Love it. Love the winter, love you, my friends, love the sound I can hear outside my open door.

Love it, cos everything's better, and everything's gonna be better.

Love you.

I had to leave you, for my own reasons
Don't tell me that it's the wrong desicion.
I had to leave you, and so I did.
Please, don't give me that look again.

Sometimes when you are with somone
You just need, to get away
It's not your fault, and not his, either
It's just our feelings, that work this way.

The are no faults, there are no victims.

[to be continued]

ελπίδα.

Μπορεί να υπάρξει ομορφότερη λέξη;
Ούτε αγάπη, ούτε υγεία. Ελπίδα.

Αν ελπίζεις, είσαι δυνατός.
Όχι να εύχεσαι. Να ΕΛΠΙΖΕΙΣ.
Και όχι να ελπίζεις ενώ βρίσκεσαι στην ευκολότερη κατάσταση. Όχι.
Για μένα, η ελπίδα αποκτά νόημα όταν βγαίνει με δυσκολία.
Δύναμη, θάρρος, κουράγιο.
Να ελπίζεις αφού έχεις φάει στη μάπα όλα τα σκατά της ζωής.
Για μένα, αυτό είναι δύναμη.

Και η ελπίδα (ή, μάλλον, τα θετικά της αποτελέσματα), έρχεται εκεί που δεν το περιμένεις.
Έρχεται μεταμφιεσμένη, σε μορφές που δε φαντάζεσαι.
It's part of the game, really.
Κι αν δεν το καταλάβεις με την πρώτη, πάντα θα το δεις στο τέλος. Δε θα το χάσεις.

Δεν είναι αστείο;

Άρα, μην τα παρατάς.
Έλπιζε. Έλπιζε ουσιαστικά.
Μην μπερδέψεις την ελπίδα με την πίστη σε κάποιο "θεό".
There's no such thing.
Η ελπίδα έρχεται από σένα. Από τη θέληση σου να ελπίσεις (και όχι, κατ' ανάγκη να πιστέψεις) σε κάτι καλύτερο. Πως κάτι καλύτερο θα έρθει. Κι εσύ θα προσπαθήσεις γι' αυτό. Για να έρθει πιο γρήγορα, ή πιο εύκολα.
Η πίστη δημιουργείται μέσα από την ανάγκη να πιστέψεις σε κάτι που θα σου δώσει ελπίδα.
Όχι. Δε χρειάζεται να πιστέψεις.
Είτε το κάνεις είτε όχι, τα πράγματα θα εξελιχθούν με έναν τρόπο.
Η πίστη σε κάτι ανώτερο, "θεΐκό", δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα.

Απλά, έλπιζε.
Ο ελπίζων δεν είναι απελπισμένος. Δεν είναι απηυδισμένος.
Είναι απλά ρεαλιστής.
Γιατί, στην πραγματικότητα, πάντα υπάρχει κάτι καλύτερο. Και αυτό το καλύτερο μπορεί πάντα να συμβεί.
Σε σένα, γιατί όχι;

Εγώ και Εσύ.

Σχέσεις ανθρώπων.
Τόσο περίπλοκες.
Αισχρά, γοητευτικά περίπλοκες.

Οι ερωτικές είναι πάντα ως ένα σημείο πιο δύσκολες από τις φιλικές. Για μένα, τουλάχιστον.
Hard to begin, hard to end.
Πιο δύσκολες, κυρίως γιατί θεωρούμε ότι σε μια ερωτική σχέση πρέπει να προσπαθήσουμε περισσότερο απ' ότι σε μια φιλική, έχοντας πολλές φορές τη δεύτερη ως "καβάτζα". Εκεί θα προσφύγουμε όταν τα πράγματα δυσκολέψουν.
Γιατί όμως;
Δεν υποτίθεται ότι σε μία ερωτική σχέση υπάρχει κατανόηση, σεβασμός, αλληλοεκτίμηση, ανεκτικότητα -με λίγα λόγια, ό,τι και σε μία φιλική;

Hard to begin.
Πάντα υπάρχει το ρίσκο. Πώς θα νιώσω, πώς θα νιώσει (γιατί σίγουρα σκέφτεσαι και τον άλλον), θα μας ωφελήσει/ωριμάσει... Part of the fun, βέβαια. Πόσο μάλλον σε μία πρώτη σχέση.
Αμφιβολία. Κάποια ανησυχία. Θα μου αρέσει;
Κι αν δε μου αρέσει, θα σταματήσω; Πώς; Τι να σκεφτώ; Τι να κάνω τελικά;

Harder to end.
Πάντα. ΠΑΝΤΑ.

Και πάνω σ' αυτό, ας απομυθοποιήσουμε λίγο τα πράγματα.
1. ΔΕΝ υπάρχουν "φταίχτες".
Όταν βλέπεις πως μια κατάσταση σε πιέζει, για οποιονδήποτε λόγο, πρέπει να φύγεις (να ΦΥΓΕΙΣ, όχι να ΞΕΦΥΓΕΙΣ) απ' αυτή. Δεν είναι παραίτηση.
2. ΔΕΝ υπάρχουν "θύματα".
Μπορεί ο ένας να θέλει να μείνει, ο άλλος να φύγει. Εφόσον υπάρχουν λόγοι, και έχει προηγηθεί σοβαρή σκέψη (η οποία προϋποθέτει ότι νοιάζεσαι για τη σχέση σου και γι' αυτόν που "αφήνεις", οπότε σκέφτεσαι τα πάντα πολλές φορές, και δεν τρέχεις σε βιαστικές αποφάσεις), ο πρώτος δεν είναι το θύμα. Get over it.
3. Αυτός που "φεύγει" ΔΕ νιώθει καλύτερα (μιλώντας πάντα σχετικά, και χωρίς να αναφέρομαι σε σπάνιες/ακραίες καταστάσεις).
Σίγουρα, θα πονέσει και ο πρώτος. Αυτός που νιώθει καλά στη σχέση του και δε θέλει να τελειώσει. Πολύ, μάλιστα. Είναι πάντα αυτός που πρώτος θα χαρακτηριστεί ως ο "αδικημένος, χαμένος, καημένος". Γιατί; Όποιος νομίζει ότι είναι εύκολο να αρνείσαι, να φεύγεις, ας το ξανασκεφτεί. Υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο (χυδαίο) "παρατάω", και στο "βάζω τελεία εκεί που νιώθω πως πρέπει". (Όχι, δε λέω το ίδιο με άλλα λόγια.)

Για να εξηγούμαστε.
Δεν προσπαθώ ούτε να δικαιολογηθώ, ούτε να ανέβω στα μάτια του οποιουδήποτε, ούτε να ωραιοποιήσω καταστάσεις, ούτε να απαλύνω συναισθήματα.
Δε δικαιολογώ τις πράξεις μου, ούτε απολογούμαι για αυτές.
Σκέφτομαι πριν κάνω το οτιδήποτε. Πόσο μάλλον όταν έχει να κάνει με άλλους ανθρώπους. Τους ανθρώπους ΜΟΥ.
Αν κάποιος πιστεύει ότι δε σκέφτομαι αρκετά, ειλικρινά λυπάμαι. Προσπάθησε να κατανοήσεις ότι ο κάθε άνθρωπος έχει διαφορετικούς ρυθμούς, στα πάντα.

Τέλος, δε θέλω δασκάλους. Δε θέλω συμβουλές.
Ανώριμο; Υπεροπτικό; Πολύ πιθανόν.
Αλλά ΔΕ ΘΕΛΩ.
Άφησέ με να κάνω τα λάθη μου. Είμαι μικρή ακόμα, μαθαίνω.
Hell, πάντα θα μαθαίνω.
Και θέλω να μάθω κάνοντας λάθη, όχι αποφεύγοντας τα ακολουθώντας συμβουλές.
Λιγότερο επώδυνο, σίγουρα. Αξίζει όμως;
Κι αν σκέφτεσαι ότι αυτή η τελευταία παράγραφος περί λαθών υποδηλώνει πως δε σκέφτομαι τον άλλον... think again once more.
Τα λάθη που κάνω διδάσκουν εμένα, αλλά και τους άλλους γύρω μου. Αν το θέλουν, φυσικά.
Και ξέρεις κάτι; Αυτό το κοινό πέρασμα ανάμεσα από τα λάθη του ενός και του άλλου είναι που κάνουν τις σχέσεις δυνατότερες.

Σχέσεις ανθρώπων. Οι σχέσεις ΜΑΣ.

Κάτι τελευταίο που έχω μάθει:
Δε μετανοιώνω. Μόνο μαθαίνω.

μια παράκληση από τον άνθρωπό σου.

Όταν πιστεύεις πως έχεις δίκιο, σε παρακαλώ, άνοιξε το μυαλό σου.
Σε παρακαλώ.
Δες τους άλλους γύρω σου.
Αφαίρεσε για μια στιγμή τη μάσκα του "εχθρού", και άσε να βγουν στην επιφάνεια πρόσωπα αγαπημένα. Πρόσωπα που ίσως είναι η ζωή σου, η λατρεία σου, ο κόσμος σου όλος. Πρόσωπα για τα οποία κάποτε ίσως θυσίασες πολλά, πάρα πολλά. Τον εαυτό σου ακόμα.

Μπορείς να είσαι τόσο καλός, τόσο γενναιόδωρος, τόσο χαζός και αστείος, μελωδικός και καθησυχαστικός, σίγουρος κι αληθινός σα μέρα. Τόσο ανθρώπινος.
Σταμάτα λίγο, και σκέψου.
Take a moment alone.
Το θέλεις στ' αλήθεια αυτό; Αξίζει πια τόσο πολύ;
Αφού όλα φτιάχνουν στο τέλος, και το ξέρεις. Γιατί να περνάμε μία κόλαση κάθε φορά μέχρι να το δεις;
ΚΟΛΑΣΗ.
Living fucking hell.

Αναρωτιέμαι αν νιώθεις όπως εγώ.
Αναρωτιέμαι κατά πόσο συγκλίνουν οι σκέψεις μας.
Δεν είναι ανόητο;
Πως μπορεί να σκεφτόμαστε τα ίδια πράγματα για τις ίδιες καταστάσεις, αλλά ταυτόχρονα να περνάμε τόσο φρικτά; (Σ' αυτό το σημείο, θέλω ειλικρινά να πιστεύω ότι πραγματικά περνάς φρικτά.)

Φταίω κι εγώ, αλλά φταις κι εσύ.
Και θέλω τόσο πολύ να πω ότι φταις παραπάνω, πίστεψέ με, αλλά δε θα είναι δίκαιο για σένα (αν και, πιθανώς σωστό;).

Όχι, δε θα διαβάσεις αυτό που γράφω.
Δε θα σου το δείξω.
Γιατί φυσικά δε θα μπορούσα να βρω το θάρρος, αλλά κυρίως γιατί ελπίζω να το σκεφτείς μόνος σου.

Στο βάθος, σ' αγαπάω.

πώς και γιατί.

Πώς γίνεται να αγαπάς ένα "λάθος" άνθρωπο;
Τόσο, που να περάσετε μια ολόκληρη ζωή μαζί;
Ακόμα κι αν στην καταστρέφει;
Πώς γίνεται να αγνοείς αυτά τα μικρά καθημερινά "λάθη", όταν καθένα απ' αυτά επιφέρει μια μικρή καταστροφή;

"Αγάπα το φίλο σου με τα ελαττώματά του."
Συχνά , απόφθεγμα εθελοτυφλίας, εξευτελιστικής υποχώρησης, άρσης ζωτικών αντιδράσεων, όταν αυτά τα "ελαττώματα" υπερβαίνουν τον αρχικό όρο, χωρίς να το συνειδητοποιείς.
Μετά, μπορεί να είναι αργά.

Αγάπα το φίλο σου με τα ελαττώματά του, και προσπάθησε να τα διορθώσεις. Γι' αυτόν, και για σένα.
Ίσως πρώτα για σένα.

Όταν νιώθεις να πνίγεσαι, πρέπει να ΦΩΝΑΞΕΙΣ. Για εκτόνωση, ή για βοήθεια.
Δεν είναι λάθος, κακό ή ανήθικο. Είναι αντίδραση.
Πολύ πιο σωστή από το να κατεβάσεις τα ρολά προβαίνοντας σε "σιωπηλή διαμαρτυρία".
Γιατί, μερικές φορές το πράγμα τραβάει, τραβάει κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο... μέχρι αίμα να βγει.
Διάλεξε ποιανού θα είναι.

Όμως, when it all comes down, τι θα κάνεις;

Θα σταματήσεις, ελπίζοντας σε ένα καλύτερο (για σένα) άυριο;


Ή θα παραμείνεις, θυσιάζοντας, ίσως πάρα πολλά, στο βωμό μιας αγάπης που (ίσως) έχει σβήσει;

Εξετάσεις Άλγεβρας 2010

Θέμα 1ο:
Δε Γνωρίζω/Δεν Απαντώ

Θέμα 2ο:
Δε Γνωρίζω/Δεν Απαντώ

Θέμα 3ο:
Δε Γνωρίζω/Δεν Απαντώ

Θέμα 4ο:
Δε Γνωρίζω/Δεν Απαντώ

Θα  ήθελα επίσης να προσθέσω ότι είναι ιδιαιτέρως άδικο το γεγονός ότι τα παιδιά της θεωρητικής κατεύθυνσης είναι υποχρεωμένα να μαθαίνουν μαθήματα όπως η (τόσο εξειδικευμένη) άλγεβρα και φυσική, ενώ τα παιδιά της θετικής/τεχνολογικής κατεύθυνσης μπορούν τουλάχιστον να αποστηθίζουν τη μετάφραση των αρχαίων ή ορισμένα κομμάτια ιστορίας.
Επίσης, βάσει ποίας διεστραμμένης λογικής τα μαθήματα γενικής παιδείας είναι πιο δύσκολα από την κατεύθυνση, δε γνωρίζω, μπορώ όμως να σας πω ότι το σύστημα εκπαίδευσης στην Ελλάδα είναι για τον π****ο, κάτι που εσείς ως καθηγητές ασφαλώς γνωρίζετε.
Και για να κάνω μία συσχέτιση με την άλγεβρα, και συγκεκριμένα τα συστήματα, get this:
Το σύστημα της διδασκαλίας
είναι η διδασκαλία του συστήματος.


Ελπίζω να μάθατε κάτι.
Καλό καλοκαίρι.
[υπογραφούλα]

βάθος

Άμμος ανάμεσα στα δάχτυλά μου, και θαλασσινός αέρας στα αφτιά μου.

Έτσι περίπου αρχίζει κάθε όνειρο. Κάθε ονειροπόληση.
Η ήρεμη φύση της θάλασσας, τα κύματα που σπάζουν αργά πάνω στα βράχια.
Είναι σαν η θάλασσα να είναι τόσο δυνατή, αλλά όταν συναντάει και χτυπάει τα βράχια τη βλέπεις όπως πραγματικά είναι -νερό.
Δεν είναι το αλάτι μέσα του που κάνει το κάνει να διαφέρει.
Είναι το βάθος, ή μάλλον, τι κρύβεται μέσα του.
Αλλά ο λόγος που η θάλασσα είναι τόσο μυστήρια, συχνά θαυμαστή για τον άνθρωπο, δεν είναι επειδή ξέρουμε τι είναι μέσα της.
Αλλά ακριβώς το αντίθετο.
Δεν ξέρουμε τι κρύβει υπάρχει μέσα. Η αλήθει είναι, δε θέλουμε.
Γιατί είναι το μυστήριο που κάνει τη θάλασσα αυτό που είναι.
Η πεποίθηση ότι, υπάρχει κάτι παραπάνω από ψάρια.

-

Ο άνθρωπος μοιάζει με τη θάλασσα.

Τον έχεις δει, τον έχεις γνωρίσει. Αλλά δεν ξέρεις τι υπάρχει μέσα του.
What lies underneath.
Ξέρεις ότι είναι κάτι παραπάνω από αίμα και οστά.
Όπως με τη θάλασσα, δεν εμβαθύνεις.
Μπορεί να πλατσουρίσεις στα ρηχά, μπορεί να κολυμπήσεις λίγο πιο βαθιά.
Αλλά δεν ξανοίγεσαι στο πέλαγος.
Δεν ξέρεις τι υπάρχει εκεί, και ό,τι δεν ξέρεις, σε φοβίζει.
Καλύτερα η άγνοια και ο φόβος, το δέος, παρά η διαπίστωση, νομίζεις.
Ίσως καλή, ίσως κακή, αλλά φοβάσαι.
Έτσι, μένεις στα ρηχά. Ignorance is Bliss.
Καλύτερα από το να πνιγείς (;).

Κάποιοι, θα παραμείνουν στα ρηχά.
Κάποιοι, θα κολυμπήσουν λίγο πιο βαθιά.
Και κάποιοι, θα αποφασίσουν ότι είναι καλύτερο να πνιγούν, τη στιγμή που άλλοι δεν έχουν καν βραχεί.

Μπορείς να είσαι όποιος θες.
Η επιλογή είναι δική σου.

(Αλλά,
αν αποφασίσεις να πνιγείς,
καλύτερα να είναι για/σε κάποιον
που το αξίζει.)

(old)

Rip out the wings of a butterfly,

hold them tight,

stick them to your shoulders,

and pretend to be flying.

και αυτό το κάτι είναι...

*drumroll*

Ένα ευχαριστώ.

Ευχαριστώ :)
ΧΑΔΟ.

Ευχαριστώ που μου έδωσες έμπνευση να συνεχίσω να γράφω μακαλίες.

Το είχα "χάσει", και με βοήθησες να το "βρω".
(Όχι το μυαλό, βέβαια. Τον οίστρο.)

Να ξέρεις, ένα κομμάτι από ό,τι γράφω θα είναι αφιερωμένο σε σένα.
Γιατί με έκανες να ξε-κολλήσω από τη ρουτίνα και να ξανα-κολλήσω (πιο πολύ, πιο καλά) σε κάτι που είχα ξεχάσει.

Ευχαριστωωωωωωώ (επί 4 σειρές).

Milujem t΄a, Lucinka.
:)

roaming.

We become a little bit wiser with every step we take.

And as we travel across the globe,

someday we'll claim to have seen it all.


But it's all just the beginning...

It's a pitty, really.

I'm sorry.

Sorry about you.

Sorry that I can't show you what UNIQUE means.

Sorry that you'll never know.

Never know that this shit is just plain COMMON.

Never know that glasses can't make you look cool.

Never know that you're part of it.

Part of the MAZE.

The MAZE you're falling into with everyone.

Everyone who's just like you.

Cos you're just like
EVERYONE.

Tribute

I speed at night.

I've been left on my own.

I'm hungry for heaven.

I'm a gypsy.

I don't talk to strangers.

I'm the man on the silver mountain.

I dream evil.



We'll miss you RJD.

a wasted life

"Σπύρο! Ξύπνα!"
Κι άλλη Δευτέρα. Way to go.

Ο Σπύρος ξυπνάει. Ξυπνάει κι αναρωτιέται.
Αναρωτιέται πώς θα ήταν η ζωή του χωρίς αυτές τις δύο λέξεις, ειπωμένες με αφόρητη ένταση, χαραγμένο το άγριο θαυμαστικό στο τέλος της καθεμιάς.
Βάρβαρες λέξεις.

Πάει στο μπάνιο χωρίς να υπάρχει λόγος, αφού μόνο ο διπλός εσπρέσσο είναι ικανός να του ανοίξει έστω για λίγο τα μάτια.
Κοιτάζει έξω από το παράθυρο. Φτου γαμώτο, πάλι θα βρέξει; Τι σκατόκαιρος είναι αυτός για μέσα Μάη;

Μπαίνει στην κουζίνα, ξέροντας ότι τον περιμένει μουρμούρα. Πολύ μουρμούρα.
"10 πήγε Σπύρο. Στις 9 δεν είχες εργαστήριο; Πάει άλλη μια χρονιά, θα τη χάσεις κι αυτή! Τι θα γίνει επιτέλους με τη σχολή σου; Δεν είχες όνειρα κάποτε; Δε θέλεις να πετύχεις; Τι στόχους έχεις επιτέλους; Να καταλήξεις να σε ταΐζει το κράτος όσο εσύ ασχολείσαι με αυτή την αναθεματισμένη κιθάρα; Πότε θα εκτιμήσεις αυτά που κάνω για σένα;"

Ο Σπύρος κρατάει το κεφάλι του. "Σκάσε", της ουρλιάζει, σχεδόν, νοητά. "Σκάσε. Σκάσε. ΣΚΑΣΕ."
Το τελευταίο ξεγλιστράει έξω από τα χείλη. Η μητέρα τον κοιτάει για μία στιγμή απορημένη, με μία σκιά θυμού στο βλέμμα. Είναι εκείνη η στιγμή, πριν την καταιγίδα. Η ανάσα πριν τη μεγάλη έκρηξη, η οποία κατα κανόνα είναι πάντα καταστροφική.
Αρχίζει να φωνάζει πάλι, ξέροντας, κατά βάθος, ότι δεν οδηγεί πουθενά. Και έτσι είναι -ο Σπύρος δεν ακούει πια. Έχει έρθει η ώρα να κατεβάσει τα ρολά και να αφήσει την επίθεση έξω από την πόρτα, να χτυπάει φρενιασμένη. Σκόρπιες λέξεις τρυπούν το σιδερένιο περίβλημα της πανοπλίας: "θράσος", "αχαριστία", "λάθος", "άχρηστος", "αναιδής", και ξανά "άχρηστος" κανά δυο φορές ακόμα. Δεν τις ακούει, απλά τις έχει συνηθίσει.

Σηκώνεται. Την αφήνει μόνη της καταμεσής στην κουζίνα να φωνάζει σα μανιακή και φεύγει. Κάποια στιγμή θα σταματήσει. Θα κοιτάξει το ταβάνι απηυδισμένη, θα αρχίσει να καταριέται τη μοίρα της που την έκανε μάνα και τα συναφή.
Πηγαίνει στο δωμάτιό του, κλειδώνει την πόρτα και κάθεται στο πάτωμα. Πιάνει τη Fender. Παρηγοριά σε "χαλεπούς καιρούς" -μ' άλλα λόγια, κάθε μέρα τώρα τελευταία. Είναι περήφανος για τη Fender του. Αγορασμένη με δικά του λεφτά, προσεκτικά αποταμιευμένα από δουλειές του καλοκαιριού. Τη νιώθει σαν παιδί του, σαν κολλητό, σαν κοπέλα. Είναι η επαφή του με τον κόσμο, το μέσο του για να φτάσει τα όνειρά του, υλοποιημένα μέσασζ από νότες και στίχους. Παραδίπλα, ο ενισχυτής. Μικρός, αλλά Marshall, αγορασμένος κι αυτός με τα λεφτά του, τα δικά του λεφτά. Του ανήσκουν και τα δύο δικαιωματικά. Δύο άψυχα αντικείμενα, ο κόσμος του όλος.
Χαϊδεύει αργά τις χορδές. Έξω αρχίζει να βρέχει.

Ξαφνικά, σα ν' αλλάζει γνώμη. Σηκώνεται. Αρπάζει Fender και ενισχυτή, ξεκλειδώνει την πόρτα και βγαίνει από το δωμάτιο. Τα συνεχή μουρμουρητά από την κουζίνα διακόπτονται από ένα "Σπύρο, πού πας;", ακολουθούμενο από τον κρότο της εξώπορτας ως απάντηση.
Ανεβαίνει δυο-δυο τα σκαλοπάτια μέχρι της ταράτσα της πολυκατοικίας. Φτάνει στο κεφαλόσκαλο και ψάχνει για την πρίζα. Συνδέει τον ενισχυτή, παίρνει τη Fender και ανοίγει την πόρτα.

Βγαίνει έξω. Αισθάνεται τις σταγόνες στο σώμα του, να μουσκέυουν κάθε τρίχα από τα μακριά, καστανά μαλλιά του. Νιώθει τα ρούχα του να βαραίνουν, τα μάτια του να κλείνουν, κάτω από το νερό που κυλάει στο πρόσωπό του.
Περνάει το λουρί πάνω από το κεφάλι του, ευγνωμονώντας το πρόσθετο βάρος πάνω στο ήδη βαρύ κορμί του.

Αφήνει τα δάχτυλά του να γλιστρήσουν πάνω στις χορδές. Οι πρώτες νότες ακούγονται πάνω από το φρικτό θόρυβο της πόλης, επισκιάζοντάς τον στα αφτιά του.

Με αργές κινήσεις αφήνει την κιθάρα στο έδαφος. Παίρνει το βύσμα του ενισχυτή. Το πλησιάζει στην εσοχή της κιθάρας.

Μία σύντομη αναλαμπή φώτισε τον ουρανό της πόλης εκείνο το βράδυ.
Οι κάτοικοι δεν παραξενεύτηκαν.
"Ένας κεραυνός", είπαν όλοι.
Οι φίλοι του.
Η μητέρα του.




Ένας κεραυνός.

Κάποια μέρα...

Κάποια μέρα, θα ξυπνήσουμε.
Κάποια μέρα, θα πατήσουμε γερά στα πόδια μας, και θα σηκωθούμε.
Κάποια μέρα, θα κάνουμε ένα πρώτο βήμα.

Και μετά από αυτό το βήμα, θα μπορέσουμε να προχωρήσουμε μπροστά.
Και τότε, θα μπορέσουμε να πετάξουμε.
Και θα φύγουμε μακριά. Μακριά απ' όλα.

Και μόλις φύγουμε, θα αρχίσουμε να ζούμε.

Θα κοιμόμαστε μόνο για να ονειρευόμαστε, το αύριο.
Και όταν ξυπνάμε, θα κάνουμε από ένα βήμα για να το φτάσουμε.

Δε θα ξεχάσουμε ότι κάποτε ήμασταν σε λήθαργο.
Αλλά θα προσπαθήσουμε να ξυπνήσουμε όλους τους άλλους.