ελπίδα.

Μπορεί να υπάρξει ομορφότερη λέξη;
Ούτε αγάπη, ούτε υγεία. Ελπίδα.

Αν ελπίζεις, είσαι δυνατός.
Όχι να εύχεσαι. Να ΕΛΠΙΖΕΙΣ.
Και όχι να ελπίζεις ενώ βρίσκεσαι στην ευκολότερη κατάσταση. Όχι.
Για μένα, η ελπίδα αποκτά νόημα όταν βγαίνει με δυσκολία.
Δύναμη, θάρρος, κουράγιο.
Να ελπίζεις αφού έχεις φάει στη μάπα όλα τα σκατά της ζωής.
Για μένα, αυτό είναι δύναμη.

Και η ελπίδα (ή, μάλλον, τα θετικά της αποτελέσματα), έρχεται εκεί που δεν το περιμένεις.
Έρχεται μεταμφιεσμένη, σε μορφές που δε φαντάζεσαι.
It's part of the game, really.
Κι αν δεν το καταλάβεις με την πρώτη, πάντα θα το δεις στο τέλος. Δε θα το χάσεις.

Δεν είναι αστείο;

Άρα, μην τα παρατάς.
Έλπιζε. Έλπιζε ουσιαστικά.
Μην μπερδέψεις την ελπίδα με την πίστη σε κάποιο "θεό".
There's no such thing.
Η ελπίδα έρχεται από σένα. Από τη θέληση σου να ελπίσεις (και όχι, κατ' ανάγκη να πιστέψεις) σε κάτι καλύτερο. Πως κάτι καλύτερο θα έρθει. Κι εσύ θα προσπαθήσεις γι' αυτό. Για να έρθει πιο γρήγορα, ή πιο εύκολα.
Η πίστη δημιουργείται μέσα από την ανάγκη να πιστέψεις σε κάτι που θα σου δώσει ελπίδα.
Όχι. Δε χρειάζεται να πιστέψεις.
Είτε το κάνεις είτε όχι, τα πράγματα θα εξελιχθούν με έναν τρόπο.
Η πίστη σε κάτι ανώτερο, "θεΐκό", δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα.

Απλά, έλπιζε.
Ο ελπίζων δεν είναι απελπισμένος. Δεν είναι απηυδισμένος.
Είναι απλά ρεαλιστής.
Γιατί, στην πραγματικότητα, πάντα υπάρχει κάτι καλύτερο. Και αυτό το καλύτερο μπορεί πάντα να συμβεί.
Σε σένα, γιατί όχι;

Εγώ και Εσύ.

Σχέσεις ανθρώπων.
Τόσο περίπλοκες.
Αισχρά, γοητευτικά περίπλοκες.

Οι ερωτικές είναι πάντα ως ένα σημείο πιο δύσκολες από τις φιλικές. Για μένα, τουλάχιστον.
Hard to begin, hard to end.
Πιο δύσκολες, κυρίως γιατί θεωρούμε ότι σε μια ερωτική σχέση πρέπει να προσπαθήσουμε περισσότερο απ' ότι σε μια φιλική, έχοντας πολλές φορές τη δεύτερη ως "καβάτζα". Εκεί θα προσφύγουμε όταν τα πράγματα δυσκολέψουν.
Γιατί όμως;
Δεν υποτίθεται ότι σε μία ερωτική σχέση υπάρχει κατανόηση, σεβασμός, αλληλοεκτίμηση, ανεκτικότητα -με λίγα λόγια, ό,τι και σε μία φιλική;

Hard to begin.
Πάντα υπάρχει το ρίσκο. Πώς θα νιώσω, πώς θα νιώσει (γιατί σίγουρα σκέφτεσαι και τον άλλον), θα μας ωφελήσει/ωριμάσει... Part of the fun, βέβαια. Πόσο μάλλον σε μία πρώτη σχέση.
Αμφιβολία. Κάποια ανησυχία. Θα μου αρέσει;
Κι αν δε μου αρέσει, θα σταματήσω; Πώς; Τι να σκεφτώ; Τι να κάνω τελικά;

Harder to end.
Πάντα. ΠΑΝΤΑ.

Και πάνω σ' αυτό, ας απομυθοποιήσουμε λίγο τα πράγματα.
1. ΔΕΝ υπάρχουν "φταίχτες".
Όταν βλέπεις πως μια κατάσταση σε πιέζει, για οποιονδήποτε λόγο, πρέπει να φύγεις (να ΦΥΓΕΙΣ, όχι να ΞΕΦΥΓΕΙΣ) απ' αυτή. Δεν είναι παραίτηση.
2. ΔΕΝ υπάρχουν "θύματα".
Μπορεί ο ένας να θέλει να μείνει, ο άλλος να φύγει. Εφόσον υπάρχουν λόγοι, και έχει προηγηθεί σοβαρή σκέψη (η οποία προϋποθέτει ότι νοιάζεσαι για τη σχέση σου και γι' αυτόν που "αφήνεις", οπότε σκέφτεσαι τα πάντα πολλές φορές, και δεν τρέχεις σε βιαστικές αποφάσεις), ο πρώτος δεν είναι το θύμα. Get over it.
3. Αυτός που "φεύγει" ΔΕ νιώθει καλύτερα (μιλώντας πάντα σχετικά, και χωρίς να αναφέρομαι σε σπάνιες/ακραίες καταστάσεις).
Σίγουρα, θα πονέσει και ο πρώτος. Αυτός που νιώθει καλά στη σχέση του και δε θέλει να τελειώσει. Πολύ, μάλιστα. Είναι πάντα αυτός που πρώτος θα χαρακτηριστεί ως ο "αδικημένος, χαμένος, καημένος". Γιατί; Όποιος νομίζει ότι είναι εύκολο να αρνείσαι, να φεύγεις, ας το ξανασκεφτεί. Υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο (χυδαίο) "παρατάω", και στο "βάζω τελεία εκεί που νιώθω πως πρέπει". (Όχι, δε λέω το ίδιο με άλλα λόγια.)

Για να εξηγούμαστε.
Δεν προσπαθώ ούτε να δικαιολογηθώ, ούτε να ανέβω στα μάτια του οποιουδήποτε, ούτε να ωραιοποιήσω καταστάσεις, ούτε να απαλύνω συναισθήματα.
Δε δικαιολογώ τις πράξεις μου, ούτε απολογούμαι για αυτές.
Σκέφτομαι πριν κάνω το οτιδήποτε. Πόσο μάλλον όταν έχει να κάνει με άλλους ανθρώπους. Τους ανθρώπους ΜΟΥ.
Αν κάποιος πιστεύει ότι δε σκέφτομαι αρκετά, ειλικρινά λυπάμαι. Προσπάθησε να κατανοήσεις ότι ο κάθε άνθρωπος έχει διαφορετικούς ρυθμούς, στα πάντα.

Τέλος, δε θέλω δασκάλους. Δε θέλω συμβουλές.
Ανώριμο; Υπεροπτικό; Πολύ πιθανόν.
Αλλά ΔΕ ΘΕΛΩ.
Άφησέ με να κάνω τα λάθη μου. Είμαι μικρή ακόμα, μαθαίνω.
Hell, πάντα θα μαθαίνω.
Και θέλω να μάθω κάνοντας λάθη, όχι αποφεύγοντας τα ακολουθώντας συμβουλές.
Λιγότερο επώδυνο, σίγουρα. Αξίζει όμως;
Κι αν σκέφτεσαι ότι αυτή η τελευταία παράγραφος περί λαθών υποδηλώνει πως δε σκέφτομαι τον άλλον... think again once more.
Τα λάθη που κάνω διδάσκουν εμένα, αλλά και τους άλλους γύρω μου. Αν το θέλουν, φυσικά.
Και ξέρεις κάτι; Αυτό το κοινό πέρασμα ανάμεσα από τα λάθη του ενός και του άλλου είναι που κάνουν τις σχέσεις δυνατότερες.

Σχέσεις ανθρώπων. Οι σχέσεις ΜΑΣ.

Κάτι τελευταίο που έχω μάθει:
Δε μετανοιώνω. Μόνο μαθαίνω.