πλαστελίνη.

Γεννήθηκα (πιο σωστά, βρέθηκα να είμαι) μέσα σε μία μάζα. Μια μαλακή μάζα ύλης.
Πολλές φορές ένιωθα να με πιέζουν μέσα σ' αυτήν. Να με τραβάνε, να με ζουλάνε, να με πατικώνουν.

Είχα παραμείνει μέσα σ' αυτή τη μάζα ανέκαθεν, πριν αρχίσει ο χρόνος. Μέχρι που βγήκα έξω. (με βγάλαν;)

Βγήκα να δω "τον κόσμο", "απ' έξω". Να δω άλλα πράγματα, καινούργια.
Δεν είδα τίποτα.
Τίποτα νέο, τουλάχιστον. Τίποτα διαφορετικό.

Αυτό που είδα, ήταν άλλοι. Άλλοι πολλοί, σαν κι εμένα. Ίδιο σουλούπι, χρώμα, ίδια όψη και υφή. Και ίδια ύλη, καθώς φαίνεται. Πολλοί, μυριάδες.
Μα δεν ήταν ίδιο μόνο αυτό που έβλεπα.
Ήταν κι αυτό που ένιωθα.

Ένιωθα να με τραβάνε, δεξά κι αριστερά.
Να με τεντώνουν να φτάσω ψηλά, πολύ ψηλά, κι μετά να με κουβαριάζουν, ώσπου να γίνω μια μικρή μπαλίτσα. Έπειτα να με πατικώνουν, μέχρι να γίνω ένα με το πάτωμα (ή, τελοσπάντων, ό,τι ήταν αυτό το στερεό πράγμα από κάτω μου).
Να με πιέζουν.
(Φοβερό το πώς σε ανυψώνουν και σε εκμηδενίζουν στο ίδιο λεπτό.)

Πέρασα έτσι κάποιες μέρες, ώρες, λεπτά (δεν ξέρω, δεν ένιωθα χρόνο).
Όσο "περνούσε ο καιρός", άρχισα να παρατηρώ αλλαγές γύρω μου, αλλαγές πάνω στους άλλους.
Σιγά-σιγά, χωρίς εγώ να το καταλάβω, είχαν κλείσει σε έναν κύκλο γύρω μου. Ένας ασφυκτικός κλοιός που έκλεινε, έκλεινε γύρω απο μένα, χωρίς να μου αφήνει διέξοδο. Το φως έσβηνε, ο αέρας λιγόστευε, βάραινε, σώματα, σώματα πολλά, βαριά, σκληρά, σκούρα κι αδιαπέραστα να με πλησιάζουν, όλο και πιο πολύ, όλο και πιο πολύ, να μου πιέζουν το κεφάλι και να μου κλείνουν το στόμα, να με περικυκλώνουν ολοένα, ώσπου να γίνω ένα μ' αυτούς.

Έτσι κι έγινε.

Κλείστηκα πάλι μέσα στη μάζα απ' όπου βγήκα.

Και δεν ξαναβγήκα ποτέ.

σχετικά με το "σ' αγαπώ".

Αποφθέγματα του τύπου:
-το "σ' αγαπώ" είναι μεγάλη κουβέντα
-μη λες "σ' αγαπώ" αν δεν το εννοείς πραγματικά
-σκέψου καλά πριν πεις "σ' αγαπώ"

Χαλαρώστε.

Είναι πραγματικά κάτι το σπουδαίο, δε διαφωνώ. (Στην πραγματικότητα, δε νομίζω να υπάρχει κάποιος που διαφωνεί.)
Αλλά, basta.

Γιατί τόσο σκέψη γύρω από αυτό;
Πρέπει να το σκεφτώ χίλιες φορές προτού το πω;
Πρέπει να διστάσω, σκεπτόμενη εάν το νιώθω πραγματικά;
Και πώς θα το καταλάβω αυτό; Πέρα από το ότι μου το λέει ο εαυτός μου;
Αν το νιώθω, είναι αλήθεια.
Δε θα κάτσω να πω "για να δούμε, νομίζω πως τον/την αγαπώ. Αλλά μήπως δεν είναι έτσι; Μήπως η αγάπη είναι κάτι άλλο;" Bull.

Αν το νιώθεις, είναι αλήθεια. Τέρμα.
Τα συναισθήματα δε λένε ψέμματα. Η υπερβολική σκέψη είναι που θα τα κάνει να χάσουν την αλήθεια ή, ακόμη, την αξία τους.

Φοβάσαι μήπως το μετανιώσεις; Μήπως τα συναισθήματά σου γι' αυτόν τον άνθρωπο αλλάξουν;
Πολύ πιθανό. Ε, και;
Δε λες "σ' αγαπώ" σε κάποιον για να τον ακούσεις να λέει το ίδιο.
Το λες γιατί το νιώθεις, το αισθάνεσαι. Γιατί θες να εκφράσεις αυτό που νιώθεις με λέξεις.

Η σκέψη είναι καλή. Αλλά η αχρείαστα πολλή σκέψη μπορεί να σκοτώσει πολλά.

Νιώσε. Ζήσε. Εκφράσου.
Μη φοβάσαι.
Be free.
Ελευθερία είναι να λες αυτό που σκέφτεσαι, όταν το σκέφτεσαι.
Όχι για να αντιδράσεις, ούτε για να προκαλέσεις (όχι μόνο).
Ελευθερία είναι να λες αυτό που σκέφτεσαι, γνωρίζοντας το πιθανό κόστος.
Ποιος είπε ότι η ελευθερία είναι κάτι το εύκολο; Είναι δύσκολο...πολύ.

Αλλά, αξίζει.